Μια βαθιά και επίμονη διαφωνία έχει ξεσπάσει στους κόλπους της ισραηλινής ηγεσίας σχετικά με τον τελικό στρατηγικό στόχο του πολέμου κατά του Ιράν, με τον στρατό (IDF) και τη Μοσάντ να προκρίνουν εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις. Η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων εστιάζει αποκλειστικά στην εξουδετέρωση της πυρηνικής απειλής, θεωρώντας την απομάκρυνση του εμπλουτισμένου ουρανίου από το ιρανικό έδαφος ως το μέγιστο δυνατό επίτευγμα.
Στον αντίποδα, η Μοσάντ παραμένει αμετακίνητη στη θέση ότι ο μόνος τρόπος για την οριστική εξάλειψη της απειλής είναι η πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος, υποστηρίζοντας ότι οποιαδήποτε συμφωνία για το ουράνιο απλώς θα καθυστερήσει προσωρινά ένα σύστημα που παραμένει προσηλωμένο στην καταστροφή του Ισραήλ.
Αυτή η ιδεολογική σύγκρουση μεταφράζεται σε διαφορετικές επιχειρησιακές προτεραιότητες στην περίπτωση που ο Λευκός Οίκος δώσει το «πράσινο φως» για μια καθοριστική επιχείρηση.
Ενώ ο στρατός θα επέλεγε να πλήξει τα αποθέματα ουρανίου, η Μοσάντ προκρίνει την καταστροφή των ενεργειακών υποδομών και των διυλιστηρίων της χώρας, με στόχο να βυθίσει το Ιράν στο σκοτάδι και να προκαλέσει μια λαϊκή εξέγερση που θα γκρεμίσει το τείχος του φόβου. Οι υποστηρικτές αυτής της γραμμής θεωρούν ότι η ανατροπή καθεστώτος είναι ιστορικά πιο εφικτή από την οικειοθελή παράδοση πυρηνικού υλικού από μια κυβέρνηση που παραμένει στην εξουσία.
Στο πλαίσιο αυτό, αποκαλύπτεται ένα φιλόδοξο, αν και ημιτελές, σχέδιο που προέβλεπε μια συντονισμένη εισβολή Κούρδων μαχητών από το Ιράκ σε συνεργασία με άλλες μειονοτικές εθνοφρουρές, με σκοπό την προέλαση προς την Τεχεράνη.
Το σχέδιο αυτό, στο οποίο φέρεται να συμμετείχε ενεργά και η CIA, προϋπέθετε την ένωση των κατακερματισμένων κουρδικών δυνάμεων υπό την υπόσχεση σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράν. Ωστόσο, η επιχείρηση αναχαιτίστηκε στο διπλωματικό επίπεδο μετά από οργισμένες παρεμβάσεις του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν και του Εμίρη του Κατάρ προς τον Πρόεδρο Τραμπ, οι οποίες φρέναραν την κουρδική προέλαση και τη στοχοποίηση της ιρανικής οικονομίας.
Την ίδια στιγμή, το σκηνικό αλλάζει άρδην και στο μέτωπο της Γάζας, όπου η Χαμάς βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης και διεθνούς απομόνωσης. Μετά την απώλεια σημαντικού μέρους των μαχητών της και τη διακοπή των σχέσεων με τέσσερις αραβικές χώρες, η οργάνωση δέχεται πλέον άμεσες εντολές από τις ΗΠΑ αντί για διαπραγματεύσεις επί ίσοις όροις.
Η εκδίωξη στελεχών της από το Κατάρ και η μετακίνησή τους στην Τουρκία σηματοδοτεί το τέλος της περιόδου που η Χαμάς αποτελούσε κεντρικό παίκτη των εξελίξεων. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι σύντομα περιοχές της Λωρίδας θα παραδοθούν σε μια νέα διοικητική οντότητα, αφού πρώτα ολοκληρωθεί ο πλήρης αφοπλισμός και η καταστροφή των σηράγγων, με το Ισραήλ να διατηρεί τον έλεγχο μέχρι την οριστική εκκαθάριση.