Την τελευταία του πνοή άφησε ο Δημήτρης Γκιώνης, μια από τις πιο εμβληματικές και σεβαστές προσωπικότητες του ελληνικού Τύπου, ηττημένος από επιπλοκές της νόσου Πάρκινσον. Γεννημένος το 1939 στη Δημητσάνα, ο Γκιώνης υπηρέτησε τη μάχιμη δημοσιογραφία για περισσότερο από μισό αιώνα, συνδέοντας το όνομά του με την άνθηση των πολιτιστικών σελίδων και την καταγραφή της σύγχρονης ιστορίας.
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε το 1964 στη «Δημοκρατική Αλλαγή», ενώ η δικτατορία τον ανάγκασε σε αυτοεξορία στη Γαλλία και τον Καναδά, όπου συνέχισε να αρθρογραφεί ακούραστα. Με τη Μεταπολίτευση, επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε βασικός πυλώνας της ιστορικής «Ελευθεροτυπίας», ενώ τα τελευταία χρόνια της πορείας του συνεργάστηκε με την «Εφημερίδα των Συντακτών». Η προσφορά του επεκτάθηκε και στην τηλεόραση, μέσα από την εμβληματική εκπομπή «Παρασκήνιο», ενώ ιστορικό παραμένει το ρεπορτάζ του από τις δίκες των βασανιστών της Χούντας και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Πέρα από την ειδησεογραφία, ο Δημήτρης Γκιώνης υπήρξε ένας βαθιά καλλιεργημένος άνθρωπος των γραμμάτων, με πλούσιο συγγραφικό έργο και πάνω από 1.000 συνεντεύξεις με τα «ιερά τέρατα» της Τέχνης και του Πολιτισμού. Ακόμη και μετά τη συνταξιοδότησή του, παρέμεινε ενεργός στο Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, εργαζόμενος αθόρυβα για την προαγωγή του πολιτισμού χωρίς ποτέ να επιδιώξει την προσωπική προβολή.
Η ΕΣΗΕΑ τον αποχαιρέτησε εξαίροντας το ήθος, τη σεμνότητα και τη συναδελφικότητά του, χαρακτηρίζοντάς τον ως ένα σπάνιο παράδειγμα επαγγελματικής αξιοπρέπειας που στάθηκε πάντα στο πλευρό των νεότερων συναδέλφων. Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον κόσμο της ενημέρωσης και των γραμμάτων.