Καθώς το 2025 έφτανε στο τέλος του, η Μέση Ανατολή συνέχιζε να δοκιμάζεται από τις μακροχρόνιες συνέπειες των αραβικών εξεγέρσεων της προηγούμενης δεκαετίας. Οι αρχικές κοινωνικές αναταραχές έχουν μετατραπεί σε ένα περίπλοκο πλέγμα συγκρούσεων, γεωπολιτικών ανταγωνισμών και περιφερειακών πολέμων, από τη Λιβύη και το Σουδάν έως την Ανατολική Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο.
Σε αυτό το ασταθές περιβάλλον, η Τουρκία βρίσκεται στο επίκεντρο. Από βασικός πυλώνας του ΝΑΤΟ, έχει εξελιχθεί σε αντικείμενο ανταγωνισμού μεταξύ διαφορετικών αξόνων ισχύος, με τη Συρία να αποτελεί ξανά κομβικό σημείο αντιπαράθεσης.
Τους τελευταίους μήνες, μια σειρά αεροπορικών δυστυχημάτων που αφορούσαν τουρκικά και φιλοτουρκικά πρόσωπα προκάλεσαν έντονα ερωτήματα και σενάρια, εντείνοντας το κλίμα καχυποψίας γύρω από τον ρόλο της Άγκυρας στη Λιβύη και τον Νότιο Καύκασο. Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος προχώρησαν σε περαιτέρω εμβάθυνση της στρατηγικής και ενεργειακής τους συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, στέλνοντας σαφές μήνυμα σταθερότητας και συντονισμού απέναντι σε αναθεωρητικές πολιτικές.
Η τριμερής συνεργασία, που περιλαμβάνει και ενισχυμένη αμυντική διάσταση, αποσκοπεί στη διασφάλιση της περιφερειακής ασφάλειας, την αντιμετώπιση σύγχρονων απειλών –όπως τα drones και ο ηλεκτρονικός πόλεμος– και τη θωράκιση κρίσιμων ενεργειακών υποδομών. Το Ισραήλ, αξιοποιώντας τη θέση και τις συμμαχίες του, επιδιώκει να λειτουργήσει ως πυλώνας σταθερότητας σε μια ταραγμένη γειτονιά.
Στο συριακό μέτωπο, η Τουρκία παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις γύρω από τους Κούρδους της βόρειας Συρίας και τις διεθνείς πρωτοβουλίες για πολιτική διευθέτηση. Η ισραηλινή στρατηγική, που δίνει έμφαση σε μια αποστρατιωτικοποιημένη και προβλέψιμη Συρία, έρχεται σε αντίθεση με τις φιλοδοξίες της Άγκυρας για βαθύτερη επιρροή και στρατιωτική παρουσία.
Παράλληλα, το Ισραήλ συνεχίζει να ενισχύει τη θέση του μέσω στοχευμένων διπλωματικών και αμυντικών κινήσεων, από την Ανατολική Μεσόγειο έως την Ερυθρά Θάλασσα, προβάλλοντας ως βασικός σύμμαχος της Δύσης και εγγυητής της «ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής» του σε μια ασταθή περιοχή.
Οι σχέσεις Τουρκίας–Δύσης παραμένουν σύνθετες. Η Άγκυρα επιχειρεί κατά καιρούς επαναπροσέγγιση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ωστόσο οι αντιφάσεις της πολιτικής της, ειδικά μετά τα γεγονότα στη Γάζα, δυσκολεύουν μια σταθερή επαναφορά. Αντίθετα, το Ισραήλ εμφανίζεται να κινείται με πιο συνεκτική στρατηγική, ενισχύοντας συμμαχίες και διαμορφώνοντας τους όρους ασφάλειας της επόμενης ημέρας.
Καθώς οι εξελίξεις σε Γάζα, Συρία, Λιβύη και Κέρας της Αφρικής αλληλοσυνδέονται, γίνεται σαφές ότι η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα φάση αναδιάταξης. Σε αυτήν, το Ισραήλ επιδιώκει να χαράξει έναν χάρτη σταθερότητας και αποτροπής, ενώ το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η Άγκυρα θα προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα πραγματικότητα ή αν θα συνεχίσει να δοκιμάζει τα όρια μιας περιοχής που αλλάζει ραγδαία.