Οι αναφορές περί ενδεχόμενης συμμετοχής των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε αποστολή στη Γάζα, μαζί με τη ρητορική ότι ο τουρκικός στρατός είναι «έτοιμος για αποστολή παντού», επαναφέρουν στο προσκήνιο την επιθετικά διευρυνόμενη στρατιωτική παρουσία της Άγκυρας. Πίσω από το αφήγημα της «ειρηνευτικής συνεισφοράς», αναλυτές διακρίνουν μια συστηματική στρατηγική νεοοθωμανικής προβολής ισχύος και γεωπολιτικής διείσδυσης.
Η τουρκική ηγεσία επενδύει μεθοδικά στη στρατιωτική ισχύ ως βασικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, μετατρέποντάς την σε μοχλό πίεσης, αποτροπής αλλά και επιβολής τετελεσμένων. Η ανάπτυξη εγχώριων οπλικών συστημάτων και η ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων δεν παρουσιάζονται απλώς ως αμυντική θωράκιση, αλλά ως μέσο διεύρυνσης επιρροής σε ζώνες άμεσου ενδιαφέροντος — από τη Συρία και τον Καύκασο έως το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Στο ίδιο πλαίσιο, η Άγκυρα επιδιώκει να εμφανίζεται ως «ρυθμιστής» κρίσεων, παρεμβαίνοντας ενεργά σε μέτωπα όπως η Λιβύη και η Σομαλία. Η στρατιωτική παρουσία, οι βάσεις και οι αποστολές εκπαίδευσης συνιστούν —κατά επικριτές— μηχανισμό οικοδόμησης εξαρτήσεων και ελέγχου των αμυντικών δομών τρίτων χωρών, ενισχύοντας ένα πλέγμα επιρροής με μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Η βάση TURKSOM στο Μογκαντίσου, η εκπαίδευση επίλεκτων μονάδων και η μεταφορά τουρκικού δόγματος σε ξένους στρατούς καταγράφονται ως χαρακτηριστικά παραδείγματα «ήπιας στρατιωτικής ισχύος» που λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη σκληρή ισχύ. Μέσω εξοπλισμών, εκπαίδευσης και συμβουλευτικού ρόλου, η Άγκυρα εδραιώνει παρουσία που υπερβαίνει την τυπική διμερή συνεργασία.
Στη Λιβύη, η παρατεταμένη ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων, η εγκατάσταση αντιαεροπορικών συστημάτων και η αξιοποίηση στρατηγικών βάσεων αποτυπώνουν, σύμφωνα με αναλυτές, πρόθεση μόνιμης γεωστρατηγικής εδραίωσης στη Βόρεια Αφρική. Αντίστοιχα, η ναυτική δραστηριότητα στην Ανατολική Μεσόγειο —από συνοδείες ερευνητικών σκαφών έως στρατιωτικές αποστολές— συνδέεται άμεσα με τις αναθεωρητικές θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας.
Οι διασυνοριακές επιχειρήσεις σε Ιράκ και Συρία, με πρόσχημα την αντιτρομοκρατία, διευρύνουν περαιτέρω το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας, εγκαθιδρύοντας ζώνες στρατιωτικού ελέγχου πέραν των συνόρων της. Η Άγκυρα αξιοποιεί τις επιχειρήσεις αυτές όχι μόνο για λόγους ασφαλείας, αλλά και για τη διαμόρφωση νέων γεωπολιτικών ισορροπιών στη μεταπολεμική αρχιτεκτονική της περιοχής.
Την ίδια στιγμή, η ενεργός συμμετοχή σε ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις και αποστολές προβάλλεται ως απόδειξη συμμαχικής συνέπειας, χωρίς ωστόσο να αναιρεί —κατά επικριτικές φωνές— την παράλληλη, αυτόνομη επεκτατική στρατηγική που ακολουθεί η Άγκυρα.
Συνολικά, η συνεχής ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων, βάσεων και αποστολών εκτός συνόρων σκιαγραφεί, σύμφωνα με αναλυτές, μια συνεκτική πολιτική εξωστρέφειας με νεοοθωμανικά χαρακτηριστικά, όπου η «ειρήνη» λειτουργεί συχνά ως ρητορικό περίβλημα για τη διεύρυνση γεωπολιτικής επιρροής και στρατιωτικής ισχύος.