Σε ένα κρεσέντο αλαζονείας και στρατιωτικού αναθεωρητισμού, η Άγκυρα έσπευσε να «νομιμοποιήσει» την ενίσχυση της κατοχικής της παρουσίας στην Κύπρο, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την κρίση στη Μέση Ανατολή.
Υπό το πέπλο των «νόμιμων μέτρων ασφαλείας», το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε την ανάπτυξη μαχητικών F-16 και συστημάτων αεράμυνας στο κατεχόμενο τμήμα του νησιού, διαμηνύοντας προκλητικά ότι η ασφάλεια του παράνομου ψευδοκράτους αποτελεί για την Τουρκία «στρατηγική προτεραιότητα».
Η «δικαιολογία» του προστάτη
Ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία, ως νόμιμο κράτος-μέλος της ΕΕ, καλείται να διαχειριστεί τις επιπτώσεις της αποσταθεροποίησης, η Τουρκία αξιοποιεί την παρουσία διεθνών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή για να προβάλει τη δική της στρατιωτική ισχύ. Με μια ρητορική που «πατά» πάνω στο ρόλο της ως εγγυήτριας δύναμης, η Άγκυρα αμφισβητεί ανοιχτά την κυριαρχία των άλλων κρατών, υποστηρίζοντας ότι οι δικές της κινήσεις είναι «ισορροπημένες», ενώ οι ενισχύσεις από άλλες χώρες προς την Κυπριακή Δημοκρατία είναι... περιττές.
«Η Τουρκία αρκεί για την ΤΔΒΚ», διαμήνυσαν στελέχη του υπουργείου, επιχειρώντας να επιβάλουν ένα καθεστώς «αποκλειστικότητας» στην κατοχή, την ώρα που το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τις υποδομές τους στο νησί για επιχειρήσεις σταθερότητας στην περιοχή.
Η «αχίλλειος πτέρνα» των S-400 και το νατοϊκό δίλημμα
Στο εσωτερικό της Τουρκίας, η κατάσταση παραμένει τεταμένη. Η αναγκαστική ανάπτυξη συστημάτων Patriot από το ΝΑΤΟ στη Μαλάτια, μετά την εισβολή ιρανικών πυραύλων στον τουρκικό εναέριο χώρο, εκθέτει με τον πλέον επώδυνο τρόπο το «ρωσικό αδιέξοδο» της Άγκυρας. Ενώ οι S-400 παραμένουν –κατά τα φαινόμενα– «διακοσμητικοί» και ανενεργοί για να μην προκαλέσουν περαιτέρω ρήξη με τη Δύση, η Τουρκία αναγκάζεται να καταφύγει στην ομπρέλα του ΝΑΤΟ για να διασφαλίσει την ακεραιότητά της.
Το αφήγημα της κυριαρχίας στο Ιντσιρλίκ
Σε μια προσπάθεια να διαχειριστεί την εσωτερική κριτική και την αμφισβήτηση για τον ρόλο των ξένων βάσεων, η Άγκυρα επαναλαμβάνει σπασμωδικά ότι η βάση του Ιντσιρλίκ παραμένει «τουρκική». Παρά την παρουσία αμερικανικού, ισπανικού, πολωνικού και καταριανού προσωπικού, η κυβέρνηση σπεύδει να υπογραμμίσει ότι ο διοικητής είναι Τούρκος ταξίαρχος, επιχειρώντας να πείσει το εθνικιστικό ακροατήριο ότι δεν έχει παραχωρήσει «γη και ύδωρ» στους συμμάχους της.
Η Άγκυρα, εγκλωβισμένη στις αντιφάσεις της, προσπαθεί να παίξει σε δύο ταμπλό: από τη μία να εμφανίζεται ως «κρίσιμος κρίκος» της συμμαχίας του ΝΑΤΟ και από την άλλη να δρα ως «τοπικός χωροφύλακας» που επιβάλλει τη θέλησή του στην Κύπρο, υπονομεύοντας την περιφερειακή σταθερότητα που υποτίθεται ότι υπηρετεί.