Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει μετατραπεί σε μια ατελείωτη κρίση, όπου η έλλειψη σαφούς στρατηγικής από την πλευρά των ΗΠΑ συναντά τις φιλόδοξες επιδιώξεις του Ισραήλ για μια ριζική αναδιάταξη της περιοχής.
Με την Τεχεράνη να επιδεικνύει ανθεκτικότητα και τον Ντόναλντ Τραμπ να αναζητά τρόπους για μια «θριαμβευτική» απεμπλοκή υπό το βάρος των εσωτερικών πιέσεων, η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τον Κόλπο φαντάζει πλέον πιθανή.
Το «κενό ισχύος» και η επόμενη ημέρα
Η επερχόμενη αμερικανική αναδίπλωση δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον ασφαλείας, στο οποίο οι περιφερειακοί δρώντες καλούνται να διαχειριστούν τις συνέπειες.
Για την Ελλάδα και την Τουρκία, η περίοδος αυτή λειτουργεί ως ένας «χρόνος προετοιμασίας». Όσο οι αμερικανικές δυνάμεις παραμένουν σε εμπόλεμη κατάσταση στην περιοχή, κάθε κλιμάκωση μεταξύ των δύο γειτόνων θεωρείται «απαγορευμένη» από την Ουάσινγκτον, διατηρώντας μια σχετική ηρεμία στο πεδίο.
Αθήνα και Άγκυρα: Προετοιμασία για την αναμέτρηση
Οι πρόσφατες εντάσεις –από την Κάρπαθο μέχρι την Κύπρο– δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ενδείξεις ότι οι δύο χώρες «παίρνουν θέσεις μάχης».
Η στρατηγική της Άγκυρας: Υπάρχει η εκτίμηση ότι η Τουρκία, θεωρώντας πως «πιάστηκε στον ύπνο» κατά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, αναζητά τώρα την πρωτοβουλία των κινήσεων για να καλύψει το χαμένο έδαφος και να αμφισβητήσει τετελεσμένα.
Η προετοιμασία των επιτελείων: Αθήνα και Άγκυρα, συνειδητοποιώντας ότι η αμερικανική «ομπρέλα» θα αποσυρθεί αργά ή γρήγορα, εντατικοποιούν τις διπλωματικές και στρατιωτικές τους προετοιμασίες.
Το αύριο: Μια νέα πραγματικότητα
Η αλήθεια είναι πως οι «άλυτοι λογαριασμοί» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα βρεθούν στο επίκεντρο μόλις η σκόνη από τη Μέση Ανατολή καθίσει και τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα αποχωρήσουν. Η ιστορία των δύο χωρών διδάσκει ότι η διπλωματική προετοιμασία συχνά συνοδεύεται από στρατιωτική ετοιμότητα. Στο φόντο αυτό, η «ηρεμία» που βιώνουμε σήμερα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μοιάζει περισσότερο με τη νηνεμία πριν από την καταιγίδα, παρά με μια βιώσιμη διευθέτηση.
Οι δύο χώρες προετοιμάζονται για το «μετά» του Ιράν, γνωρίζοντας πως όταν οι μεγάλες δυνάμεις αποχωρήσουν, το βάρος των αποφάσεων –και των συνεπειών τους– θα πέσει αποκλειστικά στους δικούς τους ώμους.