Μια εξέλιξη με ισχυρό συμβολισμό καταγράφεται στην Τουρκία, καθώς για πρώτη φορά αντίπαλες στρατιωτικές δυνάμεις από την Τρίπολη και τη Βεγγάζη συμμετέχουν από κοινού σε μια αποστολή εκτός των λιβυκών συνόρων.
Στο πλαίσιο της πολυεθνικής άσκησης «Efes 2026», η οποία διεξάγεται υπό την ομπρέλα της Άγκυρας, στρατιώτες από τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα εκπαιδεύονται δίπλα-δίπλα, εξυπηρετώντας το όραμα για τη δημιουργία ενός ενιαίου λιβυκού στρατού.
Η κίνηση αυτή υποστηρίζεται σθεναρά από τη Δύση και τις ΗΠΑ, που βλέπουν στην ενοποίηση της Λιβύης μια ευκαιρία για σταθεροποίηση της παραγωγής πετρελαίου, έλεγχο των μεταναστευτικών ροών και ανάσχεση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή.
Η στάση της Άγκυρας, ωστόσο, δεν περιορίζεται στον ρόλο του απλού οικοδεσπότη. Η Τουρκία έχει επιδοθεί σε μια συστηματική «επίθεση γοητείας» προς την ανατολική Λιβύη και τις δυνάμεις του στρατάρχη Χαφτάρ –τον οποίο κάποτε πολεμούσε σφοδρά– προσφέροντας ακόμη και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAVs) παρά το διεθνές εμπάργκο όπλων.
Αυτή η στρατηγική στροφή αποσκοπεί στη διασφάλιση των οικονομικών της συμφερόντων, αλλά κυρίως στην άσκηση πίεσης ώστε το κοινοβούλιο της Βεγγάζης να επικυρώσει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019.
Η προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανιστεί ως ο απόλυτος ρυθμιστής των εξελίξεων στη Λιβύη συνδέεται άμεσα με τις επιδιώξεις της στην Ανατολική Μεσόγειο. Χρησιμοποιώντας την εκπαίδευση των λιβυκών δυνάμεων ως διπλωματικό μοχλό, η Τουρκία επιδιώκει να νομιμοποιήσει τις αυθαίρετες θαλάσσιες οριοθετήσεις που καταπατούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.
Ενώ λοιπόν η διεθνής κοινότητα εστιάζει στην ενοποίηση της Λιβύης, η Άγκυρα εργαλειοποιεί την ειρηνευτική διαδικασία για να εδραιώσει την παρουσία της σε ενεργειακά πλούσιες ζώνες, αμφισβητώντας στην πράξη το διεθνές δίκαιο της θάλασσας.