Με τη συμπλήρωση τριών εβδομάδων πολεμικών επιχειρήσεων, το Ισραήλ φαίνεται πως εφαρμόζει ένα χειρουργικό σχέδιο αποκεφαλισμού της ιρανικής ηγεσίας.
Μετά την εξόντωση του Αλί Λαριτζανί (του ανθρώπου που θεωρούνταν ο πραγματικός διαχειριστής της κρίσης) και του Γκολαμρεζά Σολεϊμανί (διοικητή της διαβόητης παραστρατιωτικής οργάνωσης Μπασίτζ), το καθεστώς βρίσκεται σε πρωτοφανή σύγχυση.
Με τον νέο Ανώτατο Ηγέτη, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, να παραμένει εκτός μάχης λόγω σοβαρού τραυματισμού, το ερώτημα «ποιος δίνει τις εντολές» στην Τεχεράνη παραμένει αναπάντητο.
Στρατηγικός στόχος: Πτώση, όχι απλή αποδυνάμωση
Η ισραηλινή πλευρά, με την υποστήριξη των σουνιτικών βασιλείων του Κόλπου, επιδιώκει πλέον κάτι παραπάνω από μια στρατιωτική νίκη. Ο φόβος είναι κοινός: ένα «λαβωμένο» Ιράν που θα διατηρήσει το ίδιο θεοκρατικό καθεστώς θα αποτελεί μόνιμη απειλή στο μέλλον.
Η στρατηγική Νετανιάχου: Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός στοχεύει στη δημιουργία συνθηκών που θα ωθήσουν τον ιρανικό λαό σε γενικευμένη εξέγερση.
Το χτύπημα στη Μπασίτζ: Η εξόντωση του ηγέτη της οργάνωσης που καταστέλλει τις διαδηλώσεις αποτελεί άμεσο μήνυμα προς τους πολίτες ότι ο μηχανισμός βίας του καθεστώτος έχει πλέον ρωγμές.
Οι πιέσεις του Κόλπου και το δίλημμα του Τραμπ
Αν και αρχικά επιφυλακτικά, κράτη όπως η Σαουδική Αραβία φαίνεται πλέον να προκρίνουν τη συνέχιση των επιχειρήσεων μέχρι την ολοκληρωτική κατάρρευση των Μουλάδων, φοβούμενα αντίποινα στις πετρελαϊκές τους εγκαταστάσεις αν το καθεστώς επιβιώσει. Από την άλλη, ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα δύσκολο στοίχημα:
Εσωτερικό μέτωπο: Η εκλογική του βάση αντιτίθεται σε νέες χερσαίες επεμβάσεις και θανάτους Αμερικανών στρατιωτών.
Διεθνής συνασπισμός: Πιέζει τα βασίλεια του Κόλπου να εμπλακούν ενεργά, ώστε να μην επωμιστούν οι ΗΠΑ μόνο το βάρος του πολέμου.
Η «ανθεκτική» πυραμίδα σε δοκιμασία
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η ιρανική εξουσία είναι σχεδιασμένη να αντέχει απώλειες προσώπων λόγω της πολυδιάσπασης των κέντρων λήψης αποφάσεων. Ωστόσο, η ταυτόχρονη εξουδετέρωση των κορυφαίων στελεχών και η οικονομική αιμορραγία από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου δημιουργούν μια «τέλεια καταιγίδα». Μόνο ο συνδυασμός εσωτερικής λαϊκής έκρηξης και ασταμάτητης εξωτερικής πίεσης θεωρείται ικανός να επιφέρει το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας.