Σε μια περίοδο ακραίας γεωπολιτικής αστάθειας, το Ιράν δέχεται ένα ακόμα συντριπτικό πλήγμα στην καρδιά της ιεραρχίας του. Η δολοφονία του Αλί Λαριτζανί, του ανθρώπου που θεωρούνταν ο «νούμερο 2» της χώρας, από επιχείρηση της ισραηλινής αεροπορίας, κλείνει με βίαιο τρόπο το κεφάλαιο μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της Τεχεράνης.
Το τέλος ενός ισχυρού άνδρα με σκοτεινό παρελθόν
Ο Λαριτζανί, πρώην γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, εξοντώθηκε στο σπίτι της κόρης του, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά κατηγοριών για:
Οικονομικά σκάνδαλα: Η περιουσία του, που το 2026 εκτιμάται μεταξύ 5 και 20 εκατ. δολαρίων (με την αντιπολίτευση να μιλά για πολύ υψηλότερα ποσά), βρισκόταν σταθερά στο στόχαστρο.
Συστηματική διαφθορά: Συνδέθηκε με 63 μυστικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, παράνομες κατασχέσεις γης και «χρυσές» προμήθειες από τη στρατηγική συμφωνία με την Κίνα.
Διεθνείς κυρώσεις: Λίγο πριν τον θάνατό του, οι ΗΠΑ του είχαν επιβάλει κυρώσεις για τη χρηματοδότηση της κρατικής καταστολής και της τρομοκρατίας.
Μοζτάμπα Χαμενεΐ: Ένας ηγέτης «φάντασμα»
Μετά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ και τώρα του Λαριτζανί, το Ιράν βυθίζεται σε πολιτική αβεβαιότητα. Ο νέος Ανώτατος Ηγέτης, Μοζτάμπα Χαμενεΐ, παραμένει εξαφανισμένος από τη δημόσια σκηνή, εντείνοντας τα ερωτήματα για το ποιος κρατά πραγματικά τα ηνία. Αν και θεωρείται πιο σκληροπυρηνικός από τον πατέρα του, η απουσία του δημιουργεί την αίσθηση ενός επικίνδυνου κενού εξουσίας.
«Το κράτος είναι πλέον οι Φρουροί»
Παρά τον «αποκεφαλισμό» της πολιτικής ηγεσίας, το καθεστώς δείχνει ανθεκτικότητα. Αναλυτές επισημαίνουν ότι:
Αυτονομία Μονάδων: Οι ένοπλες δυνάμεις λειτουργούν με βάση προκαθορισμένα πρωτόκολλα, επιτρέποντας τη συνέχιση των πυραυλικών επιθέσεων ακόμη και χωρίς κεντρική καθοδήγηση.
Υπόγειες Δομές: Το Ιράν είχε προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο απώλειας ηγετών, μεταφέροντας στρατηγικά κέντρα και οπλισμό σε υπόγειες εγκαταστάσεις.
Ολική Κυριαρχία IRGC: Οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν πλέον υποκαταστήσει πλήρως το κράτος, ελέγχοντας την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και το πυρηνικό πρόγραμμα.
Η προσδοκία για άμεση κατάρρευση του συστήματος μετά τις δολοφονίες κορυφαίων στελεχών φαίνεται να είναι μια «ψευδαίσθηση». Το Ιράν έχει μεταμορφωθεί σε έναν πολυεπίπεδο οργανισμό που απορροφά τους κραδασμούς, προετοιμασμένο για έναν πόλεμο διαρκείας.