Πίσω από τους αριθμούς και τις γεωπολιτικές αναλύσεις της σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν, κρύβεται μια αθέατη ανθρωπιστική κρίση: αυτή των εκατομμυρίων μεταναστών εργατών που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των οικονομιών του Κόλπου.
Ενώ οι εύποροι κάτοικοι και οι τουρίστες εγκαταλείπουν μαζικά την περιοχή, εκατομμύρια άνθρωποι από τις Φιλιππίνες, την Ινδία και το Μπαγκλαντές παραμένουν εγκλωβισμένοι σε χώρες όπως το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, βιώνοντας τον τρόμο των σειρήνων και των πυραυλικών επιθέσεων.
Για πολλούς από αυτούς, η παραμονή στη ζώνη του πυρός δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη επιβίωσης. Οι μισθοί στον Κόλπο είναι έως και πέντε φορές υψηλότεροι από ό,τι στις πατρίδες τους, επιτρέποντάς τους να σπουδάζουν τα παιδιά τους ή να ανοικοδομούν σπίτια που καταστράφηκαν από φυσικές καταστροφές. Ωστόσο, το τίμημα είναι βαρύ.
Ήδη καταγράφονται οι πρώτες απώλειες, όπως ο 29χρονος Dibas Shrestha από το Νεπάλ που σκοτώθηκε στο Άμπου Ντάμπι και ο 55χρονος Ahmad Ali από το Μπαγκλαντές που έχασε τη ζωή του στο Ντουμπάι, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες βυθισμένες στο πένθος και την οικονομική αβεβαιότητα.
Το δράμα του επαναπατρισμού
Οι κυβερνήσεις των ασιατικών χωρών καταβάλλουν απεγνωσμένες προσπάθειες να απομακρύνουν τους πολίτες τους, όμως οι συνεχιζόμενες εχθροπραξίες καθιστούν τις μετακινήσεις εξαιρετικά επικίνδυνες.
Δύσκολες διαδρομές: Λόγω της αναστολής πτήσεων σε πολλά αεροδρόμια, οι εργάτες αναγκάζονται να ταξιδεύουν οδικώς για οκτώ ή περισσότερες ώρες προκειμένου να φτάσουν σε ασφαλή σημεία επιβίβασης στη Σαουδική Αραβία.
Οικονομικό πλήγμα: Ο επαναπατρισμός χιλιάδων εργαζομένων απειλεί άμεσα τις οικονομίες χωρών όπως οι Φιλιππίνες, όπου τα εμβάσματα από το εξωτερικό αποτελούν το 10% του ΑΕΠ.
Διέξοδος χωρίς επιστροφή: Για κάποιους, όπως οι εργάτες από τη Μιανμάρ που εγκατέλειψαν τον δικό τους εμφύλιο πόλεμο, ο Κόλπος παραμένει «ασφαλέστερος» παρά τους βομβαρδισμούς, με την προετοιμασία μιας τσάντας έκτακτης ανάγκης να αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινότητάς τους.
«Πρέπει να μείνω ζωντανή για την οικογένειά μου. Είμαι ό,τι έχουν», εξομολογείται η Norma Tactacon από το Κατάρ, συμπυκνώνοντας σε μια φράση το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων που προσεύχονται για ειρήνη, ενώ ο ουρανός πάνω από τα κεφάλια τους γεμίζει με λάμψεις πυραύλων.