Σε μια κρίσιμη καμπή για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, αντιπροσωπείες των ΗΠΑ και του Ιράν συναντώνται στο Πακιστάν, το οποίο αναλαμβάνει ρόλο μεσολαβητή για την εξεύρεση ειρηνευτικής λύσης.
Παρά τη δήλωση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι οι ιρανικές προτάσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν «βάση» συζήτησης, το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών παραμένει χαώδες, με τις «κόκκινες γραμμές» να απειλούν την έκβαση των συνομιλιών.
Η ατζέντα των διαπραγματεύσεων περιλαμβάνει δύο εκ διαμέτρου αντίθετα σχέδια: την ιρανική πρόταση 10 σημείων και το αμερικανικό πλάνο 15 σημείων. Τα κυριότερα αγκάθια της διαδικασίας συνοψίζονται στα εξής:
Το Πυρηνικό και το Πυραυλικό Πρόγραμμα: Η Ουάσιγκτον απαιτεί πλήρη τερματισμό του εμπλουτισμού ουρανίου και περιορισμό των βαλλιστικών πυραύλων, όρους που η Τεχεράνη απορρίπτει κατηγορηματικά, θεωρώντας τα ζητήματα αυτά αδιαπραγμάτευτα.
Τα Στενά του Ορμούζ: Η παγκόσμια οικονομία παραμένει όμηρος του αποκλεισμού της στρατηγικής αυτής διόδου. Το Ιράν αξιώνει τον έλεγχο του περάσματος και την επιβολή τελών στα διερχόμενα πλοία, ενώ ο Τραμπ απειλεί με σοβαρές συνέπειες αν δεν ανοίξει άμεσα η ναυσιπλοΐα.
Το «Μέτωπο» του Λιβάνου: Η Τεχεράνη συνδέει την ειρήνη με τον τερματισμό των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά της Χεζμπολάχ, ένα θέμα που περιπλέκει τις συζητήσεις, καθώς το Ισραήλ συνεχίζει να βλέπει το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή.
Παρά τις αμερικανικές διακηρύξεις περί στρατιωτικής νίκης, οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι βασικοί στόχοι της Ουάσιγκτον για την εξάρθρωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν δεν έχουν επιτευχθεί.
Το Ιράν φαίνεται να ποντάρει στην οικονομική πίεση που ασκεί μέσω των Στενών του Ορμούζ για να κερδίσει ελαφρύνσεις από τις κυρώσεις και αποζημιώσεις, ενώ ο Λευκός Οίκος προειδοποιεί για επανέναρξη των εχθροπραξιών σε περίπτωση ναυαγίου των συνομιλιών.