Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης αναδιατάσσει τις ισορροπίες δυνάμεων, με το Πεκίνο να αναδύεται ως ο εναλλακτικός πόλος σταθερότητας.
Ενώ οι ΗΠΑ επιμένουν σε μια στενή συμφωνία για την ασφάλεια στη ναυσιπλοΐα, το Ιράν αξιώνει πλήρη άρση των κυρώσεων, μια θέση που η Κίνα θεωρεί απολύτως νόμιμη. Η ένταση κορυφώθηκε με την ευθεία προειδοποίηση του Προέδρου Τραμπ προς το Πεκίνο, απειλώντας με «τεράστια προβλήματα» και νέους δασμούς εάν αποδειχθεί ότι η Κίνα παρέχει στρατιωτική βοήθεια ή όπλα στην Τεχεράνη.
Παρά τις αμερικανικές πιέσεις, το Πεκίνο επιχειρεί να καλύψει το διπλωματικό κενό, προωθώντας μια νέα μορφή διαμεσολάβησης που βασίζεται στις αρχές της «κοινής μοίρας της ανθρωπότητας». Η Κίνα δεν περιορίζεται μόνο στον ρόλο του ειρηνοποιού, αλλά συνδέει την αποτυχία των συνομιλιών με την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.
Με το 80% των εξαγωγών αργού του Ιράν να κατευθύνεται στην κινεζική αγορά, οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση στα Στενά του Ορμούζ αποτελεί άμεση απειλή για την κινεζική οικονομία. Μάλιστα, κυκλοφορούν εκτιμήσεις ότι η Τεχεράνη ίσως απαιτήσει πληρωμές σε γιουάν για τη διέλευση από τα Στενά, ενισχύοντας τη διεθνή θέση του κινεζικού νομίσματος.
Στο στρατιωτικό επίπεδο, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εκφράζουν φόβους ότι το Πεκίνο εκμεταλλεύεται το διπλωματικό τέλμα για να εξοπλίσει το Ιράν με προηγμένα αντιαεροπορικά συστήματα (MANPADS). Η στρατηγική αυτή φαίνεται να στοχεύει στον εγκλωβισμό των ΗΠΑ σε μια μακροχρόνια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, ώστε να ανακουφιστεί η αμερικανική στρατιωτική πίεση στον Ινδο-Ειρηνικό και την Ταϊβάν.
Ταυτόχρονα, η Κίνα παραμένει προσηλωμένη στην 25ετή στρατηγική συνεργασία της με το Ιράν, επενδύοντας δισεκατομμύρια σε αντάλλαγμα για σταθερή ροή ενέργειας, ενώ καταδικάζει τις αμερικανικές επιθέσεις ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Σε συνεργασία με το Πακιστάν, το Πεκίνο πιέζει για επιστροφή στην «Πρωτοβουλία των Πέντε Σημείων», καλώντας όλες τις πλευρές σε αυτοσυγκράτηση.
Η τρέχουσα στάση της Κίνας συνδυάζει την επίσημη στήριξη στις περιφερειακές διαμεσολαβητικές προσπάθειες με την ενίσχυση του άξονα Πεκίνου-Τεχεράνης, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως έναν «ορθολογικό» διεθνή δρώντα απέναντι στην πολιτική της «μέγιστης πίεσης» των ΗΠΑ.