Έναν αιώνα μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, η Ευρώπη έρχεται αντιμέτωπη με μια σύγχρονη εκδοχή των στρατηγικών αποκλεισμών του παρελθόντος. Όπως αναφέρει το Bloomberg, η τρέχουσα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και η πιθανότητα κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ δεν αποτελούν απλώς μια στρατιωτική απειλή, αλλά ένα υπαρξιακό πλήγμα για την ευρωπαϊκή βιομηχανία, η οποία παραμένει εγκλωβισμένη σε μια επικίνδυνη οικονομική εξάρτηση από τις εισαγωγές ενέργειας.
Η εκτίναξη του κόστους στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο πυροδοτεί ένα καταστροφικό ντόμινο ελλείψεων, καθιστώντας την παραγωγή κρίσιμων πρώτων υλών, όπως το αιθυλένιο και η αμμωνία, οικονομικά ανέφικτη επί ευρωπαϊκού εδάφους. Αυτά τα «δομικά στοιχεία» είναι απαραίτητα για τα πάντα: από τα λιπάσματα και τα φάρμακα μέχρι την αυτοκινητοβιομηχανία και την τεχνολογία. Μετά το σοκ της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η κρίση με το Ιράν αναδεικνύει ξανά την ευαλωτότητα των ευρωπαϊκών γραμμών παραγωγής σε έναν κόσμο που παύει να λειτουργεί με τους όρους του ελεύθερου εμπορίου και χωρίζεται σε ανταγωνιστικά γεωπολιτικά μπλοκ.
Όπως σημειώνουν αναλυτές της Boston Consulting Group, ενώ σε περιόδους ειρήνης οι εισαγωγές είναι μια απλή διαδικασία, σε περιόδους κρίσης ολόκληρες αλυσίδες παραγωγής μπορούν να παραλύσουν ακαριαία, με την αεροναυτιλία να βρίσκεται ήδη σε συναγερμό για πιθανή έλλειψη καυσίμων. Η Ευρώπη βρίσκεται πλέον σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι, καλούμενη να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να εκτίθεται στις διεθνείς αναταράξεις ή αν θα προχωρήσει σε μια ριζική και επώδυνη αναδιάρθρωση της παραγωγικής της βάσης για να διασφαλίσει τη βιομηχανική της επιβίωση.