Έναν χρόνο μετά την εκλογή του με την υπόσχεση της οικονομικής αναγέννησης, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα: η ανάπτυξη παραμένει αναιμική και η δημοτικότητά του καταρρέει.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Politico, ο Μερτς φαίνεται να υιοθετεί μια στρατηγική μετατόπισης ευθυνών, στοχοποιώντας εξωτερικούς παράγοντες για τα διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας.
Η τακτική αυτή κορυφώθηκε με μια σφοδρή επίθεση κατά των ΗΠΑ για τη διαχείριση του πολέμου στο Ιράν, τον οποίο ο καγκελάριος χαρακτήρισε ως την κύρια αιτία για την εκτόξευση του ενεργειακού κόστους και την αποδυνάμωση της γερμανικής οικονομικής ισχύος.
Η ρητορική αυτή προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ. Μέσω της πλατφόρμας Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος ειρωνεύτηκε τον Μερτς, υποστηρίζοντας ότι «δεν ξέρει τι λέει» και αποδίδοντας την κακή πορεία της Γερμανίας στην ηγετική του ανεπάρκεια.
Παρά την προηγούμενη προσπάθεια του Μερτς να διατηρήσει διαύλους επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο, ητωρινή σύγκρουση θεωρείται από αναλυτές ως ένας εσωτερικός πολιτικός ελιγμός: δεδομένης της αντιδημοτικότητας του Τραμπ στη Γερμανία, ο καγκελάριος τον χρησιμοποιεί ως «βολικό στόχο» για να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του.
Στο ίδιο πλαίσιο «εξαγωγής» ευθυνών, ο Μερτς στρέφει τα βέλη του και προς τις Βρυξέλλες, καταγγέλλοντας την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία. Ζητά επίμονα την εξαίρεση της βιομηχανικής τεχνητής νοημοσύνης από τους τρέχοντες κανόνες και πιέζει την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για οριζόντιες περικοπές δαπανών, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τον εγχώριο επιχειρηματικό κόσμο που ασφυκτιά.
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή δεν φαίνεται να πείθει την αγορά ούτε να ανακόπτει την άνοδο της ακροδεξιάς AfD. Εκπρόσωποι της γερμανικής βιομηχανίας επισημαίνουν ότι, αν και ο πόλεμος στο Ιράν επιδείνωσε την κατάσταση, οι ρίζες του προβλήματος είναι εσωτερικές και διαρθρωτικές.
Με τις μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και την υγεία να έχουν βαλτώσει λόγω κυβερνητικών διαφωνιών, ο Μερτς παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα δύσκολο πολιτικό σταυροδρόμι, όπου οι επικοινωνιακές επιθέσεις προς το εξωτερικό δεν αρκούν για να καλύψουν το μεταρρυθμιστικό κενό στο εσωτερικό.