Η απόφαση της Ουάσιγκτον να αποσύρει 5.000 στρατιώτες από τη Γερμανία σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή στις σχέσεις ΗΠΑ-Ευρώπης, ως άμεση απόρροια της σφοδρής πολιτικής σύγκρουσης μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του Φρίντριχ Μερτς με φόντο τις εξελίξεις στο Ιράν.
Με αφορμή αυτή την κίνηση, το πρακτορείο Reuters παρουσιάζει την ακτινογραφία της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη Γηραιά Ήπειρο, η οποία παραμένει εκτεταμένη παρά τη σχεδιαζόμενη μείωση.
Η ισχύς των ΗΠΑ σε ευρωπαϊκό έδαφος
Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία (Δεκέμβριος 2025), οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν περίπου 68.000 μόνιμους στρατιώτες στην Ευρώπη, αριθμός στον οποίο δεν προσμετρώνται οι χιλιάδες δυνάμεις που συμμετέχουν σε περιοδικές ασκήσεις ή εκ περιτροπής αποστολές.
Η υποδομή αυτή υποστηρίζεται από ένα δίκτυο 31 μόνιμων βάσεων και 19 ακόμη εγκαταστάσεων με δικαίωμα πρόσβασης, υπό την εποπτεία της Αμερικανικής Διοίκησης Ευρώπης (USEUCOM).
Οι βασικοί πυλώνες της αμερικανικής παρουσίας:
Γερμανία: Παραμένει ο κεντρικός κόμβος με πάνω από 36.000 στρατιώτες και τη στρατηγικής σημασίας βάση στο Ράμσταϊν. Η απόσυρση των 5.000 ατόμων αφορά ουσιαστικά το 15% αυτής της δύναμης.
Ιταλία και Βρετανία: Αποτελούν τη δεύτερη και τρίτη γραμμή άμυνας, φιλοξενώντας 12.600 και 10.100 στρατιώτες αντίστοιχα, με έμφαση στην αεροπορική και ναυτική ισχύ.
Ισπανία: Με περίπου 3.800 στρατιώτες, η παρουσία της επικεντρώνεται στον έλεγχο των Στενών του Γιβραλτάρ.
Η στροφή προς την Ανατολική Ευρώπη
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσία στις χώρες της πρώην ανατολικής επιρροής. Στην Πολωνία και τη Ρουμανία, αν και ο αριθμός των μόνιμων στρατιωτών είναι μικρός, φιλοξενούνται χιλιάδες δυνάμεις εκ περιτροπής (περίπου 10.000 στην Πολωνία), ενισχύοντας την αποτρεπτική ισχύ του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Παρόμοιο μοντέλο περιοδικών ασκήσεων εφαρμόζεται και στην Ουγγαρία.
Η εξέλιξη αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για την ανάγκη αυτόνομης ευρωπαϊκής αμυντικής στρατηγικής, καθώς η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ φαίνεται πλέον να εξαρτάται άμεσα από τις πολιτικές ισορροπίες και τις προσωπικές σχέσεις των ηγετών στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.