Μέσα από τη διαδοχική φιλοξενία των προέδρων των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, και της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ επιχείρησε να εδραιώσει την εικόνα της χώρας του ως κεντρικού ρυθμιστή των παγκόσμιων γεωπολιτικών εξελίξεων. Οι δύο αυτές επισκέψεις υψηλού επιπέδου, που οργανώθηκαν με πανομοιότυπη επισημότητα, έστειλαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα για τις παγκόσμιες φιλοδοξίες του Πεκίνου.
Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή σκηνικού για την Κίνα, η οποία πριν από μία πενταετία βρισκόταν αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της διπλωματικής απομόνωσης.
Σήμερα, η χώρα έχει μετατραπεί σε έναν αναπόσπαστο πόλο της διεθνούς διπλωματίας και της οικονομίας, αναγκάζοντας τη διεθνή κοινότητα να επιζητά τον διάλογο μαζί της, αντί να προσπαθεί απλώς να περιορίσει την επιρροή της.
Στο εσωτερικό της Κίνας, το γεγονός αυτό αξιοποιήθηκε ως μια ισχυρή πολιτική νίκη, προβάλλοντας τον Σι Τζινπίνγκ ως έναν από τους πιο περιζήτητους ηγέτες παγκοσμίως.
Σύμφωνα με το BBC, η κινεζική ηγεσία εκμεταλλεύεται την οικονομική και διπλωματική της ισχύ για να παρουσιαστεί ως μια δύναμη που μπορεί να συνομιλεί ισότιμα με όλες τις πλευρές. Ωστόσο, πίσω από τις εντυπωσιακές εικόνες των συναντήσεων κρύβονται εντελώς διαφορετικές πολιτικές πραγματικότητες.
Η σχέση της Κίνας με τη Ρωσία χαρακτηρίζεται πλέον από μια έντονη ασυμμετρία, καθώς η Μόσχα, πιεσμένη από τις δυτικές κυρώσεις και το κόστος του πολέμου στην Ουκρανία, εξαρτάται όλο και περισσότερο από το Πεκίνο για τις εξαγωγές ενέργειας και το εμπόριο.
Παρά το γεγονός ότι οι Σι και Πούτιν υπέγραψαν περισσότερες από 20 διμερείς συμφωνίες στους τομείς της τεχνολογίας και του εμπορίου, δεν κατάφεραν να ξεκλειδώσουν κορυφαία στρατηγικά ζητήματα, όπως ο πολυπόθητος για τη Ρωσία αγωγός φυσικού αερίου Power of Siberia 2.
Την ίδια στιγμή, η κοινή τους διακήρυξη περιείχε σκληρή ρητορική κατά της Ουάσινγκτον, καταγγέλλοντας «στρατιωτικά πλήγματα», «υποκρισία στις διαπραγματεύσεις» και προσπάθειες αποσταθεροποίησης.
Τέλος, η στάση της Κίνας απέναντι στις μεγάλες διεθνείς κρίσεις συνεχίζει να γεννά αμφιβολίες για την αντικειμενικότητά της. Αν και ο Σι Τζινπίνγκ απηύθυνε έκκληση για άμεσο τερματισμό των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, επέλεξε να μην κάνει καμία αναφορά στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Αυτή η επιλεκτική ουδετερότητα ενδέχεται να πλήξει την αξιοπιστία του Πεκίνου στην προσπάθειά του να αναγνωριστεί ως ένας αμερόληπτος διεθνής διαμεσολαβητής.