Σε μια αυστηρή προειδοποίηση προχώρησε ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, ξεκαθαρίζοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν πρόκειται να ανεχθεί την επιβολή τελών διέλευσης στα Στενά του Ορμούζ, καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να πυροδοτήσει απόλυτο χάος στις διεθνείς μεταφορές.
Μιλώντας από τη Μανάμα του Μπαχρέιν, στο πλαίσιο συνάντησης με τους ομολόγους του από το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας υπογράμμισε ότι οι διεθνείς θαλάσσιες οδοί δεν αποτελούν ιδιοκτησία κανενός κράτους.
Χαρακτήρισε τις συζητήσεις περί «διοδίων» ή «τελών» ως ένα απλό παιχνίδι σημασιολογίας, τονίζοντας ότι εάν γίνει αποδεκτή η λογική όπου μια χώρα χρεώνει τη ναυσιπλοΐα απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται κοντά στα εδάφη της, η πρακτική αυτή θα εξαπλωνόταν παγκοσμίως σαν επιδημία.
Ο ίδιος κατέστησε σαφές ότι η ελεύθερη ναυσιπλοΐα αποτελεί απαράβατο όρο του διεθνούς δικαίου και δεν θα γίνει ποτέ αντικείμενο συμβιβασμού σε οποιαδήποτε μελλοντική διπλωματική συμφωνία.
Η στρατηγική κίνηση του Ομάν και το ιστορικό της κρίσης
Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα, το Ομάν ανέλαβε πρωτοβουλία για την εκτόνωση της κρίσης, ανακοινώνοντας ότι θα διατηρήσει ανοιχτά τα Στενά για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, διασφαλίζοντας ότι δεν θα επιβληθούν χρεώσεις.
Σε συντονισμό με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, η Μουσκάτ προχώρησε στη χάραξη δύο προσωρινών, εναλλακτικών θαλάσσιων διαδρομών, βόρεια και νότια της υπάρχουσας ναυτιλιακής οδού.
Η κίνηση αυτή κρίθηκε επιβεβλημένη καθώς το υφιστάμενο σύστημα διαχωρισμού της κυκλοφορίας δεν θεωρείται πλέον επαρκώς ασφαλές, με τις αρχές του Ομάν να επισημαίνουν ότι η σταδιακή και ελεγχόμενη επανεκκίνηση της κυκλοφορίας γίνεται με γνώμονα την αποτροπή συγκρούσεων και την ασφαλή αποχώρηση των εγκλωβισμένων πλοίων.
Η σοβαρότητα της κατάστασης αποτυπώνεται στο γεγονός ότι από τα Στενά του Ορμούζ διερχόταν παραδοσιακά περίπου το 20% των παγκόσμιων θαλάσσιων μεταφορών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου. Ωστόσο, η στρατηγική αυτή αρτηρία έχει υποστεί βίαιες και συνεχείς διαταραχές τους τελευταίους μήνες.
Η κρίση κλιμακώθηκε ραγδαία μετά την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου του 2026, μετατρέποντας την περιοχή σε μια από τις πιο επικίνδυνες ζώνες του πλανήτη και αναγκάζοντας τη διεθνή κοινότητα να αναζητά έκτακτες λύσεις για την αποφυγή ενός καθολικού ενεργειακού κραχ.