Σε σοβαρή προειδοποίηση για τους κινδύνους που εγκυμονεί η προσπάθεια του Ισραήλ να περιορίσει στρατιωτικά την τουρκική παρουσία στη Συρία προχωρά νέα ανάλυση του Ινστιτούτου Μελετών Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ (INSS).
Οι αναλύτριες Καρμίτ Βαλένσι και Αμάλ Χάγιεκ επισημαίνουν ότι η υπερβολική προσήλωση του Τελ Αβίβ σε άκαμπτες «κόκκινες γραμμές» μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση και ακόμα και σε ευθεία στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.
Αφορμή για τη δημοσίευση της μελέτης στάθηκε το ισραηλινό αεροπορικό πλήγμα της 17ης προς 18η Αυγούστου 2026 στη στρατιωτική βάση Αμπού αλ Ντουχούρ στην Ιντλίμπ, περίπου 60 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε καθώς ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας εξέφρασαν φόβους προς τις ΗΠΑ ότι η Άγκυρα σχεδίαζε την εγκατάσταση ραντάρ, συστημάτων αεράμυνας της εταιρείας ASELSAN και τουρκικού προσωπικού.
Το Ισραήλ θεωρεί τη διατήρηση της πλήρους ελευθερίας δράσης στον συριακό εναέριο χώρο ως αδιαπραγμάτευτο στόχο, τόσο για την αναχαίτιση εχθρικών δυνάμεων όσο και για τη διατήρηση των διαδρόμων προς το Ιράν.
Ωστόσο, η αμερικανική πλευρά, δια στόματος του ειδικού απεσταλμένου Τομ Μπάρακ, αμφισβήτησε τους ισραηλινούς ισχυρισμούς περί τουρκικής στρατιωτικής εγκατάστασης, χαρακτηρίζοντας το πλήγμα αχρείαστη κλιμάκωση που έφτασε πολύ κοντά στο να προκαλέσει άμεση σύγκρουση των δύο χωρών.
Παράλληλα, η Δαμασκός αρνείται τα περί δημιουργίας μόνιμης τουρκικής βάσης, προτάσσοντας το κυριαρχικό της δικαίωμα να ανασυγκροτήσει τις ένοπλες δυνάμεις της μετά τον εμφύλιο.
Αν και η Τουρκία παραμένει ο βασικός της εταίρος, η συριακή κυβέρνηση επιδιώκει παράλληλες επαφές με αραβικά κράτη, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, προκειμένου να μην καταστεί πλήρως εξαρτημένη από την Άγκυρα.
Το INSS υπογραμμίζει ότι η Τουρκία δεν πρέπει να εξισώνεται με το Ιράν, καθώς αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ με ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας. Παράλληλα, οι αναλύτριες σημειώνουν ότι η τοποθέτηση τουρκικών ραντάρ στη βόρεια Συρία δεν μεταβάλλει ουσιαστικά την επιχειρησιακή εικόνα σε σχέση με τις δυνατότητες που διαθέτει ήδη η Τουρκία από το έδαφός της ή τα κατεχόμενα της Κύπρου.
Το ινστιτούτο καταλήγει ότι η τουρκική επιρροή αποτελεί παγιωμένη πραγματικότητα που δεν εξαλείφεται στρατιωτικά και συνιστά στο Ισραήλ να θέσει τις πραγματικές «κόκκινες γραμμές» του όχι στην αποκατάσταση υποδομών στη βόρεια Συρία, αλλά σε ενδεχόμενη κάθοδο τουρκικών βάσεων προς το νότο ή στην εγκατάσταση οργανώσεων όπως η Χαμάς κοντά στα ισραηλινά σύνορα.