Η κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία και οι αυξανόμενες γεωπολιτικές εντάσεις στον Ειρηνικό έχουν φέρει στο επίκεντρο τις στρατιωτικές σχέσεις μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της Κίνας και της Βόρειας Κορέας.
Παρά την εντύπωση που δημιουργεί ο όρος «CRINK» (Κίνα, Ρωσία, Ιράν, Βόρεια Κορέα) περί ενός αρραγούς μετώπου απέναντι στη Δύση, αναλυτές επισημαίνουν ότι η τριμερής αυτή σχέση διέπεται από ιδιαίτερη πολυπλοκότητα, ανταγωνισμούς και σαφή όρια.
Η πιο δυναμική στρατιωτική σύγκλιση καταγράφεται μεταξύ Μόσχας και Πιονγιάνγκ. Στηριζόμενη στο σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας του 2024, η Βόρεια Κορέα δεν προμηθεύει απλώς τη Ρωσία με πυρομαχικά και βαλλιστικούς πυραύλους, αλλά έχει ήδη αναπτύξει πάνω από 10.000 έως 14.000 στρατιώτες στη ρωσική επικράτεια (όπως στην περιοχή του Κουρσκ), με τις ουκρανικές εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για πιθανή αποστολή επιπλέον δυνάμεων.
Ως αντάλλαγμα, η Μόσχα παρέχει προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία, ενώ οι Βορειοκορεάτες στρατιώτες αποκτούν πολύτιμη πολεμική εμπειρία σε σύγχρονες τακτικές και στη χρήση drones. Παράλληλα, η Ρωσία μοιράζεται με το Πεκίνο τα διδάγματα του πολέμου στην Ουκρανία, τα οποία θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στον κινεζικό στρατό σε ένα ενδεχόμενο σενάριο δράσης στην Ταϊβάν.
Από την πλευρά της, η Κίνα διατηρεί μια πιο επιφυλακτική και ισορροπημένη στάση. Παρότι ο Σι Τζινπίνγκ επανεκκίνησε τις υψηλού επιπέδου επαφές με τον Κιμ Γιονγκ Ουν για την ενίσχυση των διμερών σχέσεων, το Πεκίνο αποφεύγει τη διεξαγωγή κοινών στρατιωτικών ασκήσεων και αποφεύγει να κάνει δημόσιες αναφορές στο πυρηνικό πρόγραμμα της Πιονγιάνγκ.
Η ραγδαία προσέγγιση Μόσχας - Πιονγιάνγκ προκαλεί δυσφορία στο Πεκίνο, καθώς η Κίνα θεωρεί παραδοσιακά τη Βόρεια Κορέα στη δική της σφαίρα επηρεασμού.
Σε αντίθεση με μια συμπαγή συμμαχία τύπου ΝΑΤΟ, οι τρεις χώρες κινούνται με γνώμονα τα στενά εθνικά τους συμφέροντα, τα οποία δεν συμπίπτουν πάντα.
Παρά την αύξηση της στρατιωτικής συνεργασίας σε μεμονωμένους τομείς, η δημιουργία μιας επίσημης τριμερούς στρατιωτικής συμμαχίας απέχει πολύ, καθώς η οικοδόμηση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και επιχειρησιακής διαλειτουργικότητας απαιτεί χρόνο και κοινούς μακροπρόθεσμους στόχους που αυτή τη στιγμή δεν υφίστανται.