Η παγκόσμια μάχη για την κυριαρχία στην τεχνητή νοημοσύνη μεταφέρεται στην Ευρώπη, αναδεικνύοντας παράλληλα τις σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η δημιουργία επτά γιγα-εργοστασίων AI (τριών μεγάλων και τεσσάρων μικρότερων) με στόχο την παροχή της απαραίτητης υπολογιστικής ισχύος σε ερευνητές και νεοφυείς επιχειρήσεις.
Παρά τη στρατηγική σημασία της πρωτοβουλίας, μόλις 18 από τις 27 κυβερνήσεις της ΕΕ έχουν δεσμευτεί να χρηματοδοτήσουν το εγχείρημα με συνολικό ποσό που αγγίζει τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αντίθετα, εννέα χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ολλανδία, κρατούν αποστάσεις επικαλούμενες δημοσιονομικές πιέσεις ή την προτίμηση σε ηπιότερες, ευέλικτες μορφές ανάπτυξης χωρίς μακροχρόνιες κρατικές δεσμεύσεις.
Οι οικονομικές εισφορές των κρατών που συμμετέχουν εμφανίζουν τεράστια απόκλιση:
Γερμανία: Ηγήθηκε της προσπάθειας με τη συνολική της συνεισφορά να φτάνει το 1 δισεκατομμύριο ευρώ.
Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία: Σχεδιάζουν να διαθέσουν από 200 εκατομμύρια ευρώ για τη διεκδίκηση ενός «μεγάλου» γιγα-εργοστασίου.
Γαλλία, Πολωνία, Δανία, Τσεχία: Δεσμεύουν από 100 εκατομμύρια ευρώ για μικρότερες υποδομές.
Λοιπά κράτη: Κινούνται σε χαμηλότερα επίπεδα, από 50 εκατομμύρια (Σουηδία) έως και μόλις 1 εκατομμύριο ευρώ (Λιθουανία).
Η κρατική συμμετοχή θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση, καθώς η ΕΕ απαιτεί από τις κυβερνήσεις να εγγυηθούν την αγορά υπολογιστικής ισχύος ισόποσης με την κοινοτική συγχρηματοδότηση.
Η κάλυψη αυτού του ρίσκου είναι κρίσιμη για την προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων, ειδικά σε μια ευρωπαϊκή αγορά που επιβαρύνεται από υψηλό κόστος ενέργειας και βραδείες γραφειοκρατικές διαδικασίες, την ώρα που οι ΗΠΑ διατηρούν ισχυρό προβάδισμα χάρη σε γιγαντιαίες ιδιωτικές επενδύσεις τεχνολογικών κολοσσών.