Όσο περισσότερο η Ουάσινγκτον προσπαθεί να «σφίξει τη θηλιά» στην οικονομία του Ιράν, τόσο πιο επικίνδυνα πράγματα φαίνεται διατεθειμένη να ρισκάρει η ηγεσία της Τεχεράνης για να επιβιώσει.
Αυτή η απρόβλεπτη παγίδα βρίσκεται στην καρδιά της τακτικής του Ντόναλντ Τραμπ, καθώς η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών κυρώσεων δεν λυγίζει το καθεστώς, αλλά το σπρώχνει στα άκρα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι για γερά νεύρα, όπου το κόστος της αντιπαράθεσης ανεβαίνει σε επίπεδα που ούτε η ίδια η Αμερική δεν φαίνεται έτοιμη να πληρώσει.
Παρά τις εκτιμήσεις του Αμερικανού προέδρου ότι η κρίση θα εκτονωθεί μετά τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου, υψηλόβαθμοι σύμβουλοί του προειδοποιούν ότι ο πόλεμος αυτός μπορεί να ξεπεράσει σε διάρκεια τη θητεία του και να απλωθεί ανεξέλεγκτα.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια περιορισμένη προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη εξελίσσεται ραγδαία σε μια σύγκρουση που απειλεί να αλλάξει οριστικά τον χάρτη και τις ισορροπίες σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Η αλλαγή στάσης των Φρουρών της Επανάστασης είναι πλέον ξεκάθαρη στην πράξη. Το Ιράν πέρασε στην αντεπίθεση εκτοξεύοντας βαλλιστικούς πυραύλους κατά αμερικανικών πολεμικών πλοίων, προκαλώντας ως αντίποινα τον αμερικανικό βομβαρδισμό ιρανικών δεξαμενόπλοιων.
Την ίδια στιγμή, ενεργοποίησε τους συμμάχους του Χούθι στην Υεμένη, οι οποίοι κατέλαβαν το κομβικό λιμάνι Μόχα και γειτονικά νησιά, αποκτώντας τον έλεγχο στο στρατηγικό Στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ.
Σε συνδυασμό με τις επιθέσεις ιρακινών πολιτοφυλακών στον σαουδαραβικό αγωγό Ανατολής-Δύσης, η Τεχεράνη καταφέρνει να «σφραγίσει» τις εναλλακτικές διόδους πετρελαίου, απειλώντας την παγκόσμια οικονομία με νέο ενεργειακό σοκ.
Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις, η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε απόγνωση, καθώς ο Τραμπ αρνείται να εμπλακεί σε αεροπορικές επιδρομές στην Υεμένη για να μην ανοίξει δεύτερο μέτωπο.
Έτσι, το Ριάντ καλείται τώρα να επιλέξει ανάμεσα στην αναζήτηση νέων στρατιωτικών συμμάχων ή σε έναν αναγκαστικό συμβιβασμό με τους Χούθι και το Ιράν, εξέλιξη που θα παρέδιδε τη γεωπολιτική κυριαρχία της περιοχής στην Τεχεράνη.
Παράλληλα, το πυρηνικό μέτωπο παραμένει μια ωρολογιακή βόμβα. Δορυφορικές εικόνες αποκαλύπτουν πυρετώδεις κατασκευές στην υπόγεια εγκατάσταση του Όρους Πίκαξ, ενώ η πυρηνική υπηρεσία του ΟΗΕ παρέπεμψε το Ιράν στο Συμβούλιο Ασφαλείας για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια.
Με την ιρανική ηγεσία να εμμένει σε σκληρές απαιτήσεις, γίνεται φανερό ότι ο τελικός της στόχος δεν είναι ένας απλός συμβιβασμός, αλλά η οριστική αποπομπή της αμερικανικής παρουσίας από τη Μέση Ανατολή.