Σε νέο πεδίο τριβής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις εξελίσσεται το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ (Great Sea Interconnector), φέρνοντας στην επιφάνεια τη βαθιά απόσταση των δύο πλευρών.
Ενώ η Αθήνα κινείται στη λογική της τυπικής «γνωστοποίησης» των εργασιών, η Άγκυρα επιχειρεί να επιβάλει μια διαδικασία γραπτού «συντονισμού» και «συναίνεσης», επιδιώκοντας να κατοχυρώσει ρόλο παράκτιου κράτους σε περιοχές που διεκδικεί ως τουρκική υφαλοκρηπίδα.
Σύμφωνα με ανώτατες τουρκικές πηγές, η Άγκυρα δεν δηλώνει αντίθετη στην πόντιση του καλωδίου, ζητά όμως έγγραφη ανταλλαγή ενημέρωσης με τα εμπλεκόμενα μέρη (Ελλάδα, Γαλλία και τη γαλλική εταιρεία Meridiam).
Παρά τη φαινομενική μετατόπιση της τουρκικής ρητορικής από τη λέξη «άδεια» στη λέξη «ενημέρωση», η ουσία παραμένει ίδια: η Τουρκία ζητά να παρέχει τη δική της «συναίνεση», φοβούμενη ότι η ανεμπόδιστη διέλευση του πλοίου θα ερμηνευτεί από την ελληνική κοινή γνώμη ως έμμεση αναγνώριση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Για να θεμελιώσει τη θέση της, η τουρκική πλευρά επικαλείται ως «προηγούμενα» τις υποθέσεις των πλοίων Blue-Raman (2024) και Nautical Geo (2021) – ισχυρισμοί, ωστόσο, που βασίζονται αποκλειστικά σε δικές της ερμηνείες και δεν επιβεβαιώνονται από επίσημα πρωτόκολλα ή συμφωνίες.
Το πραγματικό διακύβευμα της διαμάχης υπερβαίνει κατά πολύ την τεχνική πόντιση ενός καλωδίου. Αφορά το κατά πόσο η Άγκυρα θα καταφέρει να επιβάλει μια πρακτική όπου η δική της έγκριση θα καθίσταται απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε έργο στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας έτσι νέα τετελεσμένα στο πεδίο και παρακάμπτοντας τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS).