Αναλυτές υπογραμμίζουν ότι η συσσώρευση άνω των 10.000 επιπλέον στρατιωτών στην περιοχή αποτελεί μια κίνηση που ιστορικά προμηνύει τη χρήση στρατιωτικής ισχύος, παρά τις ειρηνευτικές διακηρύξεις της Ουάσινγκτον.
Η δύναμη κρούσης, η οποία επικεντρώνεται στο αεροπλανοφόρο USS George H.W. Bush και την 11η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών, ανεβάζει τον συνολικό αριθμό των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή στους 60.000 στρατιώτες, πλαισιωμένους πλέον από τρία αεροπλανοφόρα.
Το Ιράν προχωρά στην ενίσχυση της άμυνας του πυρηνικού συγκροτήματος στο Ισφαχάν, σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής Telegraph, το οποίο επικαλείται δορυφορικές εικόνες και αναλύσεις ειδικών.
Σύμφωνα με την ανάλυση της Wall Street Journal, το ενδεχόμενο μιας πλήρους αποχής από τη στρατιωτική δράση μοιάζει το λιγότερο πιθανό, καθώς μια τέτοια υπαναχώρηση θα έπληττε καίρια το πολιτικό κύρος του Τραμπ.
Παρά τις διακηρύξεις του Ντόναλντ Τραμπ για σύντομο τερματισμό των εχθροπραξιών, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται επικίνδυνα, με την άφιξη 5.000 επιπλέον επίλεκτων στρατιωτών να τροφοδοτεί σενάρια για επικείμενη χερσαία εισβολή σε στρατηγικά σημεία του Ιράν.
Η προοπτική μιας χερσαίας εισβολής στο Ιράν αναλύεται ως ένα εγχείρημα εξαιρετικής πολυπλοκότητας, όπου η γεωγραφία της χώρας αποτελεί ίσως τον πιο ανυπέρβλητο αντίπαλο για τις αμερικανικές δυνάμεις. Με την εμπειρία προηγούμενων συγκρούσεων, ειδικοί προειδοποιούν ότι ένας τέτοιος πόλεμος είναι εύκολο να ξεκινήσει, αλλά σχεδόν αδύνατο να περιοριστεί.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και ναυτικοί εμπειρογνώμονες χαρακτηρίζουν μια αμιγώς στρατιωτική επέμβαση ως μη ρεαλιστική, καθώς η ασύμμετρη απειλή από την πλευρά της Τεχεράνης παραμένει ενεργή.
Από την πλευρά της, η Τεχεράνη αντιδρά έντονα, με τον υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί να προειδοποιεί κατά οποιασδήποτε «προκλητικής ενέργειας», την ώρα που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ προετοιμάζεται να ψηφίσει για τη χρήση βίας με σκοπό το άνοιγμα της θαλάσσιας οδού.
Στο φως της δημοσιότητας έρχεται ένα εξαιρετικά ριψοκίνδυνο στρατιωτικό πλάνο που παρουσιάστηκε στον Ντόναλντ Τραμπ, με στόχο την κατάσχεση και απομάκρυνση περίπου 500 κιλών ουρανίου από το έδαφος του Ιράν.
Ο Ντόναλντ Τραμπ ανεβάζει επικίνδυνα τους τόνους στη Μέση Ανατολή, θέτοντας ανοιχτά το ενδεχόμενο μιας χερσαίας επιχείρησης για την κατάληψη του νησιού Χαργκ, του ζωτικότερου ενεργειακού κόμβου του Ιράν.
Το σχέδιο, το οποίο χαρακτηρίζεται από το Πεντάγωνο ως εξαιρετικά περίπλοκο, προβλέπει την παραμονή αμερικανικών στρατευμάτων σε ιρανικό έδαφος για αρκετές ημέρες.
Σε τροχιά εσωκομματικής σύγκρουσης φαίνεται να εισέρχεται το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, καθώς κορυφαία στελέχη του εκφράζουν έντονες επιφυλάξεις για το ενδεχόμενο αποστολής αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν.
Την ώρα που η ρητορική κλιμακώνεται, διεθνείς αναλυτές και think tanks προτείνουν εναλλακτικές στρατηγικές για την κάμψη της ιρανικής αντίστασης, αποφεύγοντας την πολυαίμακτη λύση μιας απόβασης.
Παρά τις σφοδρές απώλειες που έχει υποστεί ο στρατός του Ιράν από τις πρώτες εβδομάδες της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης, η Τεχεράνη αποδεικνύεται ένας εξαιρετικά ανθεκτικός αντίπαλος, διατηρώντας την ικανότητα για επώδυνα αντίποινα.
Σύμφωνα με τον απόστρατο αντισυνταγματάρχη Ντάνιελ Ντέιβις και άλλους ειδικούς, αν ο Ντόναλντ Τραμπ αποφασίσει να δώσει το πράσινο φως για χερσαία δράση, αυτή πιθανότατα θα επικεντρωθεί σε τρεις άξονες
Ο Ζαν Υβ Λε Ντριάν, μια από τις πιο έμπειρες φωνές της γαλλικής διπλωματίας, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για μια δραματική επιδείνωση της κρίσης στη Μέση Ανατολή, σε περίπτωση που η Ουάσιγκτον αποφασίσει να περάσει το κατώφλι μιας χερσαίας επέμβασης στο Ιράν.
Η στρατηγική της Τεχεράνης εστιάζει στην «επιβίωση του καθεστώτος» και στη δημιουργία ενός μηχανισμού αποτροπής που θα καταστήσει απαγορευτικό το κόστος οποιασδήποτε μελλοντικής επίθεσης από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ
Την ίδια στιγμή, ο Ιρανός ΥΠΕΞ εξαπέλυσε βαρύτατες κατηγορίες κατά της Ουάσιγκτον, υποστηρίζοντας ότι Αμερικανοί στρατιώτες εγκαταλείπουν τις βάσεις τους για να κρυφτούν σε ξενοδοχεία και γραφεία χωρών του Κόλπου, χρησιμοποιώντας ουσιαστικά τους αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες.
