Σύμφωνα με το έγγραφο, η Ουάσινγκτον προτίθεται να συνεχίσει να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη Συμμαχία, ακόμη και αν προχωρήσει σε αναπροσαρμογές της στρατιωτικής της παρουσίας στην Ευρώπη.
Το συμπέρασμα πολλών αναλυτών είναι ότι, χωρίς να σημαίνει πως επίκειται άμεση επίθεση, ο συνδυασμός πολιτικών, στρατιωτικών και διεθνών παραγόντων δημιουργεί σήμερα για το Πεκίνο συνθήκες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι πιο ευνοϊκές των τελευταίων ετών για να επιχειρήσει να επιβάλει λύση στο ζήτημα της Ταϊβάν.
Η δήλωση αυτή έρχεται μετά την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τις απειλές για επιβολή δασμών στην Ευρώπη, έχοντας καταλήξει σε ένα προσχέδιο συμφωνίας με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και το ενδεχόμενο το νέο σχήμα να παρουσιαστεί ως αντίβαρο στο Ισραήλ και στις χώρες που συμμετέχουν στις Συμφωνίες του Αβραάμ. Μια τέτοια αντίληψη θα μπορούσε να σκληρύνει τον ανταγωνισμό ασφαλείας, αποσταθεροποιώντας εύθραυστες ισορροπίες και αυξάνοντας τους κινδύνους για το Ισραήλ και τα δυτικά συμφέροντα.
Μακριά από τη δημόσια προσοχή, η Άγκυρα δεν περιορίζεται στη διαχείριση της τρέχουσας αστάθειας, αλλά επενδύει στρατηγικά στη «μετά την κρίση» εποχή, επιδιώκοντας να αναδειχθεί σε ρυθμιστή του πολιτικού μέλλοντος της χώρας.
Η έγκριση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ επιδιώκει επανεκκίνηση των σχέσεων με το Πεκίνο και ετοιμάζεται για επίσημη επίσκεψη στην Κίνα αργότερα μέσα στον μήνα – την πρώτη Βρετανού πρωθυπουργού από το 2018.
Την αντίθεση της Κίνας σε μια διεθνή τάξη που βασίζεται στη λογική της ισχύος εξέφρασε ο αντιπρόεδρος της κινεζικής κυβέρνησης, Χε Λιφένγκ, από το βήμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός.
Στο Πεκίνο εκτιμούν ότι ο ρόλος του στην περιφερειακή διαμεσολάβηση, και ειδικά στο παλαιστινιακό ζήτημα και τη Λωρίδα της Γάζας, εναρμονίζεται πλήρως με το κινεζικό δόγμα της «κοινής ασφάλειας».
Ο δείκτης γεννητικότητας στην Κίνα υποχώρησε το 2025 στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1949, παρά τις προσπάθειες των αρχών να ανακόψουν τη δημογραφική παρακμή, όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία της κινεζικής στατιστικής υπηρεσίας (BNS).
Την ώρα που Ουάσινγκτον, Κοπεγχάγη και Βρυξέλλες αποφεύγουν προς το παρόν επίσημα σχόλια, η αντιπαράθεση γύρω από τη Γροιλανδία εξελίσσεται σε μείζον σημείο τριβής στις διατλαντικές σχέσεις, με φόντο την ασφάλεια, το εμπόριο και την ισορροπία δυνάμεων στην Αρκτική.
Ο επικεφαλής της Κοινής Αρκτικής Διοίκησης (JAC) της Δανίας, υποστράτηγος Σόρεν Άντερσεν, διαβεβαίωσε σήμερα ότι δεν έχουν παρατηρηθεί κινεζικά ή ρωσικά πλοία γύρω από τη Γροιλανδία, αντικρούοντας τους ισχυρισμούς του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για αντίθετα γεγονότα.
Η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα, με την Ευρώπη να ακολουθεί πιο πρόσφατα, συμμετέχουν πλέον σε ένα σύνθετο «μεγάλο παιχνίδι» στον Αρκτικό Κύκλο.
Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ και ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνι εξήραν σήμερα στο Πεκίνο την έναρξη μιας νέας στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ των δύο χωρών, σηματοδοτώντας μια προσπάθεια επαναπροσέγγισης έπειτα από χρόνια έντονων διπλωματικών και εμπορικών αντιπαραθέσεων, την ώρα που αμφότερες δέχονται πιέσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, πραγματοποίησε τετραήμερη επίσκεψη στο Πεκίνο, την πρώτη Καναδού ηγέτη από το 2017, με στόχο την αποκατάσταση και αναπροσαρμογή των διμερών σχέσεων έπειτα από μια παρατεταμένη περίοδο εντάσεων κατά τη διακυβέρνηση Τριντό.
Η κίνηση εντάσσεται στη γενικότερη στρατηγική του Πεκίνου για αντικατάσταση της ξένης τεχνολογίας με εγχώρια προϊόντα, καθώς εντείνονται οι γεωπολιτικές εντάσεις και ο τεχνολογικός ανταγωνισμός με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το κόστος που θα μπορούσαν να καταβάλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για την απόκτηση της Γροιλανδίας από τη Δανία εκτιμάται ότι μπορεί να φτάσει έως και τα 700 δισ. δολάρια, σύμφωνα με τρεις πηγές που μίλησαν στο NBC.
Ζήτησε από το ΝΑΤΟ να απαιτήσει από τη Δανία να απομακρύνει Ρώσους και Κινέζους από τη Γροιλανδία, υπογραμμίζοντας ότι «δύο έλκηθρα με σκύλους δεν θα το κάνουν – μόνο οι ΗΠΑ μπορούν».
Η επίσκεψη Κάρνεϊ σηματοδοτεί την πρόθεση του Καναδά να μειώσει την εξάρτησή του από την αμερικανική αγορά και να διευρύνει τις εμπορικές και στρατηγικές του συνεργασίες.
