Μια κατασκευασμένη καταγγελία εναντίον ενός υποψηφίου... Ένα βίντεο με το λογότυπο γνωστού τηλεοπτικού δικτύου που το δίκτυο δεν παρήγαγε ποτέ... Δεκάδες λογαριασμοί, που αναπαράγουν την ίδια «είδηση», ώσπου η διάψευση να φτάσει καθυστερημένα... Αυτή είναι η εκλογική παρέμβαση που καταγράφουν ερευνητές και γερμανικές αρχές:
Η ειρωνεία, με αφορμή την νέα ανάφλεξη στην Αραβική χερσόνησο, είναι ότι, τελικά, η κρίση με τους Χούθι, αντί να αναδείξει την αξία του «Συμφώνου της Μέκκας», ενδέχεται να αναδείξει την αξία μιας υπόγειας συνεννόησης με το Ισραήλ και τα Εμιράτα.
Η προέλαση των Χούθι στις δυτικές ακτές της Υεμένης και η αυξανόμενη απειλή κατά της Σαουδικής Αραβίας δεν αποτελούν απλώς ακόμη μία αναζωπύρωση ενός ξεχασμένου πολέμου.
Στις εκλογές της 6ης Σεπτεμβρίου στη Σαξονία-Άνχαλτ, το AfD συγκέντρωσε 43,8%. Η εύκολη αντίδραση είναι να καταγγελθεί η επιστροφή της Ακροδεξιάς στη Γερμανία. Η αναγκαία ερώτηση είναι δυσκολότερη: Πώς ένα κόμμα με τέτοιες θέσεις έπεισε σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους ενός κρατιδίου να το επιλέξουν;
Η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα καθεστώς προληπτικού βέτο πάνω στις ελληνικές αποφάσεις. Το μήνυμα είναι σαφές: η Ελλάδα δεν πρέπει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, δεν πρέπει να αποκτά στρατηγικό πλεονέκτημα, δεν πρέπει να οικοδομεί ισχυρές περιφερειακές συμμαχίες και δεν πρέπει να προχωρεί σε έργα που ακυρώνουν στην πράξη τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Το σχέδιο έχει δύο προϋποθέσεις: 360 ψήφους για να ανοίξει ο δρόμος προς τις κάλπες και ένα κύμα εθνικής συσπείρωσης για να τις κερδίσει. Το κουρδικό άνοιγμα μπορεί να του προσφέρει τις πρώτες. Μια κρίση στο Αιγαίο ή τη Συρία θα μπορούσε να του προσφέρει το δεύτερο.
Αυτό που αλλάζει την ισορροπία στην Αν. Μεσόγειο είναι η προοπτική να δημιουργηθεί από το Αιγαίο μέχρι το Ισραήλ ένα στρατηγικό δίκτυο στο οποίο Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ θα βλέπουν νωρίτερα, θα γνωρίζουν περισσότερα και -αν χρειαστεί- θα μπορούν να αντιδρούν ταχύτερα!
Μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ ενισχύει στρατιωτικούς σχηματισμούς με αντικειμενικά επιθετικό προσανατολισμό απέναντι σε μία άλλη χώρα-μέλος της Συμμαχίας και στα ζωτικά συμφέροντα δύο κρατών-μελών της ΕΕ: Ελλάδας και Κύπρου.
Τα τελευταία χρόνια η Άγκυρα οικοδομεί στα Κατεχόμενα μια πολύ πιο σύνθετη στρατιωτική υποδομή, η οποία περιλαμβάνει μη επανδρωμένα αεροσκάφη, συστήματα αεράμυνας, ραντάρ και σχεδιασμό ναυτικών εγκαταστάσεων.
Η Άγκυρα γνωρίζει, ότι απέναντί της δεν βρίσκεται μόνο μια ισχυρή πολεμική μηχανή, αλλά ένα κράτος που έχει αποδείξει ότι διαθέτει τη βούληση να χρησιμοποιήσει την ισχύ του.
Για την Τουρκία το ερώτημα πλέον δεν είναι αν βρίσκεται στο αμερικανικό ραντάρ, αλλά αν ο Ερντογάν θα εγκαταλείψει τις υπόγειες οικονομικές διαδρομές με το Ιράν πριν η Ουάσιγκτον περάσει από τις προειδοποιήσεις στις κυρώσεις.
Όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ -και κυρίως ανάμεσα στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου- έχουν για την Ελλάδα πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια ακόμη κρίση στη Μέση Ανατολή.
Η ισραηλινή επίθεση στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ στη βορειοδυτική Συρία δεν είναι μία ακόμη επιδρομή στον μακρύ κατάλογο των ισραηλινών επιχειρήσεων επί συριακού εδάφους.
Η πιθανή ένταξη της Αιγύπτου στο Σύμφωνο της Μέκκας επανέρχεται πλέον στο προσκήνιο, όχι ως μια θεωρητική υπόθεση, αλλά ως ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα για τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας που επιχειρείται να διαμορφωθεί στη Μέση Ανατολή
Η ελληνοτουρκική προσέγγιση είχε νόημα όσο δημιουργούσε χρόνο και χώρο για διάλογο χωρίς προκλήσεις. Δεν μπορεί όμως να μετατραπεί σε μηχανισμό αυτοπεριορισμού της Ελλάδας.
Τα θαλάσσια πάρκα που εξήγγειλε η Άγκυρα λειτουργούν ως κρίκος μιας ευρύτερης αλυσίδας, στο πλαίσιο της νομοθετικής θεσμοποίηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» που ετοιμάζει η Τουρκία.
Υπάρχουν φορές, που ένα δημοσίευμα στον Τύπο μιας άλλης χώρας αξίζει προσοχής, όχι τόσο για τις πληροφορίες που περιέχει, όσο επειδή αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο η χώρα αυτή διαβάζει τις δικές μας αδυναμίες.
Οι σχεδόν καθημερινές, πλέον, πτήσεις τουρκικών F-16 πάνω από τη Λευκωσία προκαλούν εύλογη ανησυχία, αλλά και προβληματισμό, καθώς τείνει να μετατραπεί σε νέα κανονικότητα.
