Η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται σε ενεργειακό «στρατηγείο», με την παραγωγή φυσικού αερίου να αγγίζει επίπεδα ρεκόρ, αφήνοντας ωστόσο την Τουρκία εκτός της εξαγωγικής αλυσίδας.
Το Ισραήλ ενισχύει κατακόρυφα την εξόρυξη από τα κοιτάσματα Λεβιάθαν και Ταμάρ, επιλέγοντας να διοχετεύσει τις πρόσθετες ποσότητες προς την Αίγυπτο. Εκεί, οι μονάδες υγροποίησης (LNG) αναλαμβάνουν τον ρόλο του αποκλειστικού διανομέα προς την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή, παγιώνοντας τις υφιστάμενες διαδρομές.
Την ίδια εμπορική στρατηγική ακολουθεί και η Energean, η οποία επικεντρώνεται στην ταχεία εκμετάλλευση των υποδομών της, χωρίς να αναζητά νέες εξαγωγικές οδούς. Η επιλογή αυτή ενισχύει τον άξονα Ισραήλ–Αιγύπτου, δημιουργώντας ένα κλειστό περιφερειακό δίκτυο που συμπιέζει τα χρονοδιαγράμματα και αυξάνει την προσφορά, αλλά ταυτόχρονα περιορίζει την είσοδο νέων παικτών.
Για την Άγκυρα, οι εξελίξεις αυτές αποτελούν σημαντική διπλωματική και οικονομική ήττα. Παρά τη γεωγραφική της θέση και τις φιλοδοξίες της να καταστεί ενεργειακός κόμβος προς τη Δύση, η Τουρκία παρακολουθεί με έκδηλη δυσαρέσκεια τον σιωπηρό παραγκωνισμό της, καθώς η ενεργειακή αρχιτεκτονική της περιοχής σταθεροποιείται μακριά από τους δικούς της αγωγούς.