Η παρατεταμένη ένταση με το Ιράν δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ακόμη ένα μέτωπο σύγκρουσης, αλλά ως καταλύτης για μια συνολική αναδιάταξη των ενεργειακών και εμπορικών ισορροπιών στη Μέση Ανατολή.
Σε ανάλυση, του Χ. Ακίφ Κιουτσούκαλ στο haber7 που αποτυπώνει τη σκοπιά της Τουρκίας, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το Ισραήλ επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την αποσταθεροποίηση, μεταβαίνοντας από αμυντικός παίκτης σε επιθετικός διαχειριστής των διεθνών εμπορικών ροών.
Σύμφωνα με την ίδια προσέγγιση, στόχος είναι η υπονόμευση παραδοσιακών ενεργειακών αρτηριών –όπως τα Στενά του Ορμούζ– και η επιβολή νέων διαδρομών όπου το ισραηλινό έδαφος καθίσταται αναγκαίος ενδιάμεσος κόμβος μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.
Κεντρικός άξονας αυτού του σχεδίου φέρεται να είναι η επαναφορά της λεγόμενης «γέφυρας ξηράς», με το Εϊλάτ να αναβαθμίζεται σε πύλη εισόδου για ασιατικά φορτία. Από εκεί, εμπορεύματα θα διακινούνται μέσω χερσαίων και σιδηροδρομικών αξόνων προς τα μεσογειακά λιμάνια και κατόπιν στην Ευρώπη, δημιουργώντας μια εναλλακτική δίοδο που –κατά την τουρκική αφήγηση– παρουσιάζεται ως «ασφαλής» σε αντίστιξη με τις θαλάσσιες ζώνες επιρροής του Ιράν.
Ωστόσο, η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο βασικός ανασχετικός παράγοντας. Επικαλούμενη το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και τη συμφωνία με τη Λιβύη, η Τουρκία διαμηνύει ότι καμία ενεργειακή ή εμπορική διαδρομή στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς τη συναίνεσή της. Η ρητορική αυτή συνοδεύεται από την πάγια θέση ότι έργα όπως ο EastMed ή ο IMEC υπονομεύθηκαν ακριβώς λόγω της τουρκικής αντίδρασης – μια εκτίμηση που ευθυγραμμίζεται πλήρως με το επίσημο αφήγημα της Άγκυρας.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι εξελίξεις στη Γάζα ερμηνεύονται ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής ελέγχου ενεργειακών και θαλάσσιων ζωνών. Η εξουδετέρωση εστιών αστάθειας παρουσιάζεται ως προϋπόθεση για την απρόσκοπτη λειτουργία ενός νέου εμπορικού διαδρόμου.
Παράλληλα, η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος προβάλλεται από τουρκικής πλευράς ως συντονισμένη προσπάθεια γεωπολιτικού περιορισμού της, με στόχο τη διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού μπλοκ που εξυπηρετεί ισραηλινές επιδιώξεις.
Η γεωπολιτική αντιπαράθεση εκτείνεται ακόμη και στην Ερυθρά Θάλασσα, με αναφορές σε κινήσεις γύρω από το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και τη Σομαλιλάνδη, οι οποίες –κατά την ίδια αφήγηση– στοχεύουν στην αποδυνάμωση της τουρκικής παρουσίας.
Το τελικό διακύβευμα, όπως περιγράφεται, είναι η απαξίωση των παραδοσιακών θαλάσσιων πυλών και η ανάδειξη ενός νέου κυρίαρχου διαμετακομιστικού κόμβου, με το Ισραήλ στο επίκεντρο μιας αναδιαμορφωμένης γεωοικονομικής τάξης.