Η περίπλοκη σχέση ανάμεσα στο Ισραήλ, την Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται στο επίκεντρο έντονων συζητήσεων στη Μέση Ανατολή, με αφορμή τη φιλοξενία στελεχών της Χαμάς σε τουρκικό έδαφος.
Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές από τις υπηρεσίες ασφαλείας, η Κωνσταντινούπολη και η Άγκυρα αποτελούν ορμητήρια για τον σχεδιασμό επιθέσεων κατά ισραηλινών στόχων, πολλές από τις οποίες αποτράπηκαν την τελευταία στιγμή, αποφεύγοντας μια γενικευμένη κρίση.
Η στρατηγική Τραμπ και οι ισορροπίες στην περιοχή
Η στάση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ερμηνεύεται από διεθνείς αναλυτές ως μια ευθεία πρόκληση προς τη συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ, παρά την προσωπική σχέση και την εκπεφρασμένη εκτίμηση του Ντόναλντ Τραμπ προς τον Τούρκο ηγέτη.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να ακολουθεί μια τακτική κατευνασμού και με άλλους ισχυρούς παίκτες της περιοχής που διάκεινται εχθρικά προς το Ισραήλ, όπως ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ στο Ιράν, ο Εμίρης του Κατάρ (βασικός χρηματοδότης της Χαμάς) και ο Σύρος πρόεδρος Άχμεντ αλ-Σαράα, στον οποίο μάλιστα οι ΗΠΑ δείχνουν να εμπιστεύονται τον περιορισμό της Χεζμπολάχ.
Η ρητορική Ερντογάν και η ανοιχτή στήριξη στη Χαμάς
Από την πλευρά της, η τουρκική ηγεσία έχει σκληρύνει τη στάση της, με τον Ερντογάν να ζητά ανοιχτά την αποδυνάμωση του Ισραήλ, χαρακτηρίζοντάς το «κράτος-τρομοκράτη» και απειλή για την ανθρωπότητα.
Η Άγκυρα δεν κρύβει πλέον τις επαφές της με τους αρχιτέκτονες των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου, ενώ ο Τούρκος πρόεδρος διατηρεί ιστορικούς δεσμούς με ακραίους θρησκευτικούς ηγέτες των Μουσουλμάνων Αδελφών και υποστηρικτές των επιθέσεων αυτοκτονίας.
Το εσωτερικό δίλημμα του Ισραήλ
Το μεγάλο ερώτημα που απασχολεί πλέον τους πολιτικούς παρατηρητές είναι η απροθυμία του Τελ Αβίβ να ανακηρύξει επίσημα την Τουρκία ως «εχθρικό κράτος». Παρά το γεγονός ότι η χώρα λειτουργεί ως οικονομικός και επιχειρησιακός πνεύμονας για τη Χαμάς και στους δρόμους της καίγονται ισραηλινές και αμερικανικές σημαίες, το Ισραήλ αποφεύγει τη μετώπικη ρήξη.
Η τάση αυτή πάντως δέχεται ισχυρή εσωτερική κριτική, με φωνές να ζητούν την πλήρη αποκάλυψη των τουρκικών διασυνδέσεων στη διεθνή σκηνή, καταρρίπτοντας την ψευδαίσθηση ότι ο θρησκευτικός φανατισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί με οικονομικά ανταλλάγματα.