Στις 6 Νοεμβρίου 2026, έφυγε από τη ζωή ο Έφεδρος Ταγματάρχης (ΠΖ – ΚΔ) Αλέξανδρος Κόντος, ο για 30 χρόνια «ψυχή» του εφεδρικού Κινήματος των ενεργών πολιτών – οπλιτών, ιδίως τα πρώτα πολύ δύσκολα χρόνια, που ο σπόρος έπρεπε να φυτευτεί σε ξερό έδαφος για να καρπίσει, όπως γίνεται την τελευταία δεκαετία.
Πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα ενός αληθινού Πατριώτη και Ηγέτη, καθώς πίστευε ακράδαντα ότι «η άμυνα της χώρας είναι υποχρέωση όλων των Ελλήνων», τονίζοντας όπου βρισκόταν και με όση δύναμη της φωνής μπορούσε ότι «ο Πατριωτισμός και το Καταδρομικό Πνεύμα δεν έχουν ηλικία, δεν έχουν όρια, είναι η ψυχή του Έλληνα», και συνδέοντας την Εθνική Συνείδηση με την Κοινωνική Ευθύνη.
Τον Αλέξανδρο Κόντο τον γνώρισα πριν 30 χρόνια, το 1996, όταν τηλεφώνησε στο γραφείο του περιοδικού «ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ», στο οποίο ήμουν τότε υπεύθυνος ως Διευθυντής Συντάξεως για να μου πει ότι θα μου έστελνε ένα δελτίο τύπου με κάποια δράση του Συνδέσμου Αθηναίων Καταδρομέων (ΣΑΚ), που ήταν τότε Πρόεδρος και την παράκληση να δημοσιεύσουμε την είδηση της δράσεως που είχαν πραγματοποιήσει στο επόμενο τεύχος του μηνιαίου περιοδικού. Πιάσαμε τη συζήτηση. Για την εφεδρεία, που τότε ήταν πλήρως αγνοημένη και παραμελημένη, την ανάγκη ανασυγκροτήσεώς της και τη διαρκή ετοιμότητά της μέσω εμπλοκής σε κοινωνικές δράσεις εθελοντισμού. Έκτοτε κρατούσαμε τακτικότατη επικοινωνία και επαφή ως πριν λίγο καιρό.
Ο ίδιος, καθηγητής Αγγλικής και ιδιοκτήτης γνωστού φροντιστηρίου Αγγλικής γλώσσης στο επάγγελμα, είχε υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία για 30 μήνες ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός στις Ειδικές Δυνάμεις Καταδρομέας – Αλεξιπτωτιστής, στις αρχές της δεκαετίας του ’70! Και μετά την απόλυσή του παρέμενε ενεργός έφεδρος συμμετέχοντας σε όλες τις μετεκπαιδεύσεις στις οποίες καλούνταν και φτάνοντας έτσι τον βαθμό του Έφεδρου Ταγματάρχη.
Πιστεύοντας ακράδαντα ότι οι έφεδροι ΛΟΚατζήδες, λόγω της εξαιρετικής εκπαιδεύσεώς τους στη διάρκεια της θητείας τους, αλλά και του εθελοντικού πνεύματος που τους διακατείχε, καθώς κάποιος στις Ειδικές Δυνάμεις πάει ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ, μπορούσαν να εκπαιδεύονται συχνά από την πολιτεία και να εξοπλίζονται από αυτήν με υλικό (φόρμες, αρβύλες κλπ) ώστε πέραν του προφανούς, να είναι δηλαδή άμεσα ετοιμοπόλεμh εφεδρεία οψέποτε απαιτηθεί κάτι τέτοιο, στην περίοδο της ειρήνης να μπορούν οργανωμένα και εκπαιδευμένα να συμβάλλουν, επικουρικώς των αρμοδίων υπηρεσιών της πολιτείας, στην αντιμετώπιση των συνεπειών φυσικών καταστροφών.
Έτσι ήταν ο πρώτος ο οποίος προώθησε την ιδέα της συγκροτήσεως των εθελοντών – δασοκομάντος για την εμπλοκή τους στις κατασβέσεις δασικών πυρκαγιών. Λίγο αργότερα, μέσα από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων (ΠΣΕΕΔ) που δημιούργησε, και στον οποίο τον πυρήνα του αποτέλεσαν οι Έφεδροι των Ειδικών Δυνάμεων, προσέλκυσε ενεργούς εφέδρους, πολίτες – οπλίτες, οι οποίοι είχαν υπηρετήσει εκτός των Ειδικών Δυνάμεων σε Στρατό, Ναυτικό, Αεροπορία. Μέσα από τις κατά τόπους Νομαρχίες, ξεκινώντας από τη Νομαρχία Αττικής τότε, εντασσόμενος στα σχέδια αντιμετωπίσεως εκτάκτων αναγκών, και με συνεχείς «οχλήσεις» προς το ΥΠΕΘΑ, που φάνηκε – επιτέλους – να ξυπνά από τον λήθαργό του, στον τομέα της εφεδρείας, πέτυχε το φαινομενικά ακατόρθωτο. Να εντάξει τον ΠΣΕΕΔ και τις ομάδες του σε όλη την Ελλάδα, αφού προηγουμένως τους εκπαίδευσε και έλαβε τις σχετικές πιστοποιήσεις από τους αρμόδιους φορείς, στα σχέδια αντιμετωπίσεως φυσικών καταστροφών.
Η δράση του αυτή, συνεπικουρούμενη και από πολλούς άλλους με το ίδιο εφεδρικό, εθελοντικό, πνεύμα σε πανελλήνια βάση, σιγά – σιγά απέδωσε καρπούς, τόσο σε επιτελικό σχεδιασμό από το ΥΠΕΘΑ και τις Ένοπλες Δυνάμεις, όσο και επί του πεδίου, με τις εμφανίσεις εφεδρικών εθελοντικών ομάδων, συνδέσμων, λεσχών κλπ σε όλη την Ελλάδα.
Το 2014 (αν θυμόμαστε καλώς), επί υπουργίας του κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου, ο Αλέξανδρος Κόντος τιμήθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης με παράσημο για την ως τότε σπουδαία εθελοντική του δράση και διαρκή προσφορά.
Έφυγε από τη ζωή βλέποντας το ΥΠΕΘΑ και οι ΕΔ να έχουν ρίξει και δείξει πραγματικό ενδιαφέρον για την αναβάθμιση της Εφεδρείας στην Ελλάδα, εκπαιδεύοντάς της συχνά, σε τακτά διαστήματα, και επί συγχρόνων αντικειμένων.
Αιωνία του η Μνήμη!