Το Λονδίνο επιχειρεί να ανακτήσει τον έλεγχο των βόρειων θαλασσών, ηγούμενο μιας νέας πολυεθνικής ναυτικής δύναμης που «κλειδώνει» τη Ρωσία έξω από τα ευρωπαϊκά ύδατα. Η πρωτοβουλία του Στρατηγού Sir Gwyn Jenkins συγκεντρώνει εννέα ευρωπαίους εταίρους—συμπεριλαμβανομένων της Ολλανδίας, των Σκανδιναβών και των χωρών της Βαλτικής—σε μια κίνηση που μετεξελίσσει την Κοινή Εκστρατευτική Δύναμη (JEF) σε έναν αυτόνομο αμυντικό πυλώνα.
Το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο της νέας αυτής συμμαχίας είναι η ηχηρή απουσία των ΗΠΑ, καθώς οι σχέσεις Λονδίνου και Ουάσινγκτον έχουν διολισθήσει στο ναδίρ μετά το φιάσκο στο Ιράν και τις δημόσιες προσβολές του Ντόναλντ Τραμπ προς τη βρετανική ναυτική ισχύ.
Η στρατηγική αυτή στροφή υπαγορεύεται από τα ανησυχητικά στοιχεία που δείχνουν κατακόρυφη αύξηση των ρωσικών παραβιάσεων, με τα υποβρύχια του Πούτιν να «σκανάρουν» επικίνδυνα τις κρίσιμες υποθαλάσσιες υποδομές της Δύσης.
Παρά τη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, το Γενικό Επιτελείο της Βρετανίας ιεραρχεί τη Μόσχα ως τον υπ' αριθμόν ένα κίνδυνο, προετοιμάζοντας το στρατηγείο του Northwood για άμεση επιχειρησιακή εμπλοκή.
Η κίνηση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και μια προσπάθεια επούλωσης των εσωτερικών πληγών του Βασιλικού Ναυτικού, το οποίο πρόσφατα βρέθηκε στο στόχαστρο επικρίσεων για τεχνικές αστοχίες και επιχειρησιακά κενά που άφησαν τον «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας να αλωνίζει ανενόχλητος στο Στενό του Ντόβερ.
Με την επιστράτευση sea drones και τη στενή συνεργασία με τους Βόρειους γείτονες, η Βρετανία φιλοδοξεί να αποδείξει πως μπορεί να παραμείνει κυρίαρχος των θαλασσών, ακόμη και όταν η παραδοσιακή στήριξη από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού φαίνεται να εξατμίζεται.