Συμπληρώνοντας έξι μήνες από την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ιράν, η αμερικανική στρατηγική δέχεται οξεία κριτική από κορυφαίους αναλυτές και διεθνείς δεξαμενές σκέψης, οι οποίοι συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι η επιχείρηση «Επική Οργή» απέτυχε να πετύχει τους βασικούς της στόχους.
Παρά τα σοβαρά πλήγματα που υποστεί οι υποδομές, η αεροπορία και το ναυτικό του Ιράν, η Ισλαμική Δημοκρατία όχι μόνο επιβίωσε, αλλά ανασυγκρότησε τις πυραυλικές της δυνατότητες, διατήρησε τον αποτελεσματικό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ και ενίσχυσε τη γεωπολιτική της επιρροή στην περιοχή, αναγκάζοντας γειτονικές χώρες να αναζητήσουν δρόμους συνεννόησης μαζί της.
Την ίδια στιγμή, οι προσδοκίες της Ουάσινγκτον για εσωτερική εξέγερση και ανατροπή του καθεστώτος από τους Ιρανούς πολίτες διαψεύστηκαν, καθώς η ηγεσία της Τεχεράνης διατήρησε τον απόλυτο έλεγχο στο εσωτερικό.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές από οργανισμούς όπως το Chatham House και το Brookings Institution, ο πόλεμος προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές, όμως το Ιράν εξήλθε πολιτικά ενισχυμένο, ενώ η αμερικανική αξιοπιστία δέχθηκε σοβαρό πλήγμα διεθνώς.
Από τη στρατιωτική σύγκρουση στον οικονομικό στραγγαλισμό
Με τη στρατιωτική δράση να έχει υποχωρήσει σε μια κατάσταση που θυμίζει «ψεύτικο πόλεμο», η κυβέρνηση Τραμπ μετατοπίζει το βάρος στην επιχείρηση «Οικονομικός Παρίας», επιδιώκοντας να επιτύχει μέσω του αυστηρού οικονομικού αποκλεισμού όσα δεν πέτυχε στα πεδία των μαχών.
Ωστόσο, ειδικοί υπογραμμίζουν ότι η έλλειψη σαφώς καθορισμένων στόχων —καθώς παραμένει αδιευκρίνιστο αν η Ουάσινγκτον επιδιώκει την κατάρρευση, τη συνθηκολόγηση ή τον συμβιβασμό— καθιστά τις κυρώσεις αναποτελεσματικές.
Παράλληλα, η απαίτηση για διεθνή συμμόρφωση προσκρούει σε έναν ολοένα και πιο κατακερματισμένο κόσμο, όπου πολλές χώρες επιλέγουν να αγνοήσουν τις αμερικανικές υποδείξεις.
Από την πλευρά της, η Τεχεράνη αντιμετωπίζει τις οικονομικές κυρώσεις ως προέκταση της πολεμικής σύγκρουσης και διατηρεί σκληρή διαπραγματευτική γραμμή, απαιτώντας την άρση των περιορισμών.
Αναλυτές προειδοποιούν ότι το παρατεταμένο αυτό αδιέξοδο εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους: εάν ο οικονομικός στραγγαλισμός αποτύχει, η μόνη επιλογή που θα απομείνει θα είναι η εκ νέου στρατιωτική κλιμάκωση, ενώ το μεγαλύτερο τίμημα της παρατεταμένης αυτής κρίσης συνεχίζει να το πληρώνει ο ιρανικός λαός.