Η σύγχρονη διεθνής πραγματικότητα δεν βιώνει απλώς μια υποχώρηση της παγκοσμιοποίησης, αλλά μια θεμελιώδη δομική αλλαγή: την αναβίωση των «πανπεριφερειών». Πρόκειται για την οργάνωση του πλανήτη σε τεράστια ηπειρωτικά μπλοκ, όπου η ισχύς, η ασφάλεια και οι υποδομές υπερτερούν της οικονομικής αλληλεξάρτησης.
Ενώ η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων υπό την αμερικανική ηγεμονία είχε προσωρινά καταστείλει αυτή τη λογική, σήμερα η ανασφάλεια στις εφοδιαστικές αλυσίδες, η τεχνολογική αναταραχή και ο στρατηγικός ανταγωνισμός επαναφέρουν τη γεωγραφία στο προσκήνιο. Το εμπόριο πολιτικοποιείται, οι επενδυτικοί διάδρομοι μετατρέπονται σε εργαλεία επιρροής και οι πολιτισμικές ταυτότητες χρησιμοποιούνται ως θεμέλια για την προβολή ισχύος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετατόπισης είναι η πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» της Κίνας, η οποία στοχεύει στη δημιουργία μιας σινοκεντρικής μακρο-περιφέρειας με τεράστιο ηπειρωτικό βάθος.
Από την πλευρά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσαρμόζονται στη νέα εποχή ενισχύοντας συγκεκριμένους στρατηγικούς χώρους, όπως ο Ινδο-Ειρηνικός, και υιοθετώντας εργαλεία όπως οι δασμοί για την προστασία της εγχώριας βιομηχανίας.
Σε αυτό το σκηνικό, η Ευρώπη εμφανίζεται μετέωρη, καθώς παρά το οικονομικό της μέγεθος, στερείται στρατηγικής αυτονομίας και στρατιωτικής ισχύος, χάνοντας σταδιακά την επιρροή της ακόμη και σε γειτονικές περιοχές όπως η Αφρική, όπου πλέον κυριαρχούν τα κεφάλαια της Κίνας και η ασφάλεια της Ρωσίας.
Η ανάδυση αυτών των ανταγωνιστικών μπλοκ εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, καθώς οι διεθνείς θεσμοί αδυνατούν να ρυθμίσουν τις επικαλύψεις τους. Η ιστορία δείχνει ότι τέτοια συστήματα σπάνια παράγουν σταθερότητα, καθώς κάθε μπλοκ, στην προσπάθειά του να θωρακίσει την περιφέρειά του, καταλήγει να φαίνεται απειλητικό για τους αντιπάλους του. Με τα σύνορα να αμφισβητούνται και τις δυνατότητες να είναι άνισες, η αστάθεια γίνεται εγγενές στοιχείο της νέας τάξης.
Το κεντρικό ερώτημα για τα επόμενα χρόνια δεν είναι αν οι πανπεριφέρειες θα επικρατήσουν, αλλά αν θα καταφέρουν να συνυπάρξουν πριν η ανάγκη για εδραίωση μετατραπεί σε μια αναπόφευκτη και καταστροφική ηγεμονική σύγκρουση.