Σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές της υπεραιωνόβιας ιστορίας του βρίσκεται το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD), καθώς μια σειρά από εκλογικές πανωλεθρίες και η δημοσκοπική καθίζηση έχουν προκαλέσει τριγμούς στα θεμέλιά του.
Μετά τα απογοητευτικά αποτελέσματα στη Βάδη-Βυρτεμβέργη και την απώλεια του ιστορικού προπυργίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου, το κόμμα εμφανίζεται εγκλωβισμένο σε ποσοστά πέριξ του 15%, παραμένοντας σταθερά στην τρίτη θέση, πίσω από τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU) και την ακροδεξιά AfD.
Το παράδοξο της τρέχουσας κρίσης έγκειται στον «κυβερνητισμό» της ηγεσίας. Οι συμπρόεδροι Λαρς Κλίνγκμπαϊλ και Μπέρμπελ Μπας, απορροφημένοι από τα υπουργικά τους καθήκοντα στη συγκυβέρνηση με τον Φρίντριχ Μερτς, κατηγορούνται από τη βάση και τη νεολαία του κόμματος για «εκκωφαντική σιωπή».
Το SPD μοιάζει να έχει χάσει τα διακριτά σοσιαλδημοκρατικά του χαρακτηριστικά, λειτουργώντας συχνά ως ουραγός της συντηρητικής πολιτικής, με στελέχη όπως ο υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους να εμφανίζουν υψηλή δημοφιλία, η οποία όμως δεν εξαργυρώνεται σε κομματική συσπείρωση.
Η εσωκομματική αντιπολίτευση, με αιχμή του δόρατος τον επικεφαλής της νεολαίας Φίλιπ Τούρμερ, προειδοποιεί για «πορεία προς τον γκρεμό», ζητώντας διαχωρισμό των κυβερνητικών από τους κομματικούς ρόλους. Ωστόσο, η ηγεσία αρνείται να ανοίξει θέμα προσώπων, επικαλούμενη την κρισιμότητα των διεθνών εξελίξεων.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει η απουσία ενός πειστικού αφηγήματος για το μέλλον της γερμανικής οικονομίας: την ώρα που το CDU προτείνει σκληρές μεταρρυθμίσεις και η AfD ποντάρει στον εθνοκεντρισμό, το SPD εμφανίζεται χωρίς πυξίδα, αποτυγχάνοντας να πείσει τους πολίτες ότι διαθέτει ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.