Μια αξιοσημείωτη μεταβολή στη ρητορική της Τεχεράνης έρχεται στο φως κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ύφεσης στο ιρανικό μέτωπο. Οι Ιρανοί αξιωματούχοι φαίνεται πως επαναξιολογούν τη στάση τους, χαμηλώνοντας αισθητά την ένταση απέναντι στο Ισραήλ και διοχετεύοντας πλέον τη λεκτική τους επιθετικότητα σχεδόν αποκλειστικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η στροφή αυτή αναδεικνύει μια βαθύτερη αλλαγή στρατηγικής. Στο παρελθόν, η Τεχεράνη ακολουθούσε την ακριβώς αντίθετη τακτική: επεδίωκε την πλήρη οξύτητα με το Ισραήλ, ενώ κρατούσε ανοιχτούς και σχετικά ήπιους τους διαύλους επικοινωνίας με την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, προσδοκώντας μια πιο ευνοϊκή μεταχείριση.
Σήμερα, η ιρανική ηγεσία αναγνωρίζει το Ισραήλ ως έναν πολύ πιο αποφασισμένο, απρόβλεπτο και επικίνδυνο αντίπαλο, ο οποίος έχει θέσει ως ξεκάθαρο στόχο την πλήρη ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος.
Αντίθετα, η αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον αντιμετωπίζεται από την Τεχεράνη ως ένας διαχειρίσιμος, συμβατικός γύρος συγκρούσεων που δεν απειλεί άμεσα την ύπαρξή της, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ δεσμεύονται από ευρύτερα εθνικά και παγκόσμια συμφέροντα.
Η Στρατηγική των στοχευμένων εξοντώσεων και η εσωτερική πίεση
Στο πλαίσιο αυτό, αναλυτές επισημαίνουν ότι η αποτελεσματικότερη στρατηγική για τη δυτική συμμαχία δεν είναι η πλήθηξη των ήδη υποβαθμισμένων υποδομών ενέργειας ή ύδρευσης του Ιράν, αλλά η αποδυνάμωση της ίδιας της ηγετικής του πυραμίδας.
Μετά τα αλλεπάλληλα πλήγματα κατά στρατιωτικών διοικητών, η εξουσία στην Τεχεράνη βασίζεται πλέον σε μια εξαιρετικά στενή ομάδα έξι ή επτά ανώτατων στελεχών (όπως ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ). Η απομάκρυνση αυτών των προσώπων από την εξίσωση θα δημιουργούσε ένα δυσαναπλήρωτο κενό εξουσίας, ικανό να ανατρέψει τις ισορροπίες, καθώς το ιρανικό κοινό διψά για αλλαγή αλλά παραμένει τρομοκρατημένο.
Παράλληλα, ο χρόνος κυλά διαφορετικά για τις δύο πλευρές:
Στο Ιράν: Το καθεστώς εκμεταλλεύεται την κατάσταση υψηλού συναγερμού για να δικαιολογήσει την αυταρχική του στάση, να καταστείλει τις εσωτερικές αντιδράσεις και να αγνοήσει τις βασικές ανάγκες των πολιτών, επενδύοντας δισεκατομμύρια αποκλειστικά στην επιβίωσή του.
Στις ΗΠΑ: Τα χρονικά περιθώρια του Προέδρου Τραμπ στενεύουν, καθώς δέχεται έντονες πιέσεις από το Κογκρέσο για άμεσα αποτελέσματα, την ώρα που η προσοχή της κοινής γνώμης στρέφεται και σε μεγάλα γεγονότα, όπως το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Μια βραχυπρόθεσμη νίκη για το Ιράν θα ήταν η απόσπαση της αμερικανικής προσοχής. Εάν οι ΗΠΑ αποδεχτούν τον ιρανικό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ και αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τον Κόλπο, η Τεχεράνη θα το εκλάβει ως πλήρη δικαίωση και εγγύηση για τη διατήρηση της εξουσίας της.