Σε ένα επικίνδυνο διπλωματικό τέλμα έχουν περιέλθει οι σχέσεις Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, καθώς η μεταξύ τους σύγκρουση εισέρχεται σε μια φάση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης». Παρά τη συμπλήρωση δύο μηνών κατάπαυσης του πυρός, καμία πλευρά δεν εμφανίζεται διατεθειμένη για υποχωρήσεις, μεταφέροντας την αντιπαράθεση στο πεδίο των οικονομικών και στρατηγικών αποκλεισμών.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, με δηλώσεις του, χαρακτήρισε την εκεχειρία ως «κλινικά νεκρή», επιμένοντας στη στρατηγική της μέγιστης πίεσης για την πλήρη αποδόμηση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Από την άλλη, η Τεχεράνη εμφανίζεται απρόσμενα ανθεκτική, αξιώνοντας «πολεμικές αποζημιώσεις» μέσω διοδίων στο Στενό του Ορμούζ και συνδέοντας τη λήξη της σύγκρουσης με μια μόνιμη εκεχειρία στον Λίβανο.
Οι Ιρανοί αξιωματούχοι ποντάρουν στην αντοχή τους έναντι των αμερικανικών κυρώσεων, θεωρώντας ότι ο Λευκός Οίκος θα καμφθεί υπό το βάρος των οικονομικών πιέσεων και της ανόδου των τιμών στην ενέργεια.
Η αισιοδοξία για μια άμεση συμφωνία-πλαίσιο έχει πλέον εξανεμιστεί, με τους αναλυτές να περιγράφουν την κατάσταση ως μια συλλογή από «κακές επιλογές». Ενώ οι ΗΠΑ πέτυχαν τακτικά πλήγματα κατά της ιρανικής αμυντικής βιομηχανίας, απέτυχαν να ανοίξουν στρατιωτικά το Στενό του Ορμούζ, γεγονός που ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση της Τεχεράνης.
Πλέον, το βλέμμα στρέφεται στην επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο, όπου ο Αμερικανός πρόεδρος αναμένεται να ζητήσει τη μεσολάβηση της Κίνας, ως του βασικού εταίρου της ιρανικής οικονομίας, για την άρση του αδιεξόδου.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο Τραμπ δέχεται αντικρουόμενες πιέσεις: από τη μία, σκληροπυρηνικά στελέχη του Κογκρέσου ζητούν επανέναρξη των εχθροπραξιών και από την άλλη, οι σύμμαχοι στον Κόλπο και οι επιφυλακτικοί Ρεπουμπλικανοί απαιτούν μια γρήγορη έξοδο από την κρίση.
Προς το παρόν, το πιθανότερο σενάριο παραμένει η συνέχιση αυτής της παρατεταμένης ενδιάμεσης κατάστασης, με τις δύο πλευρές να επιδιώκουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τους μέγιστους στόχους που δεν κατάφεραν να επιβάλουν στα πεδία των μαχών.