Την επικράτηση του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) επιβεβαιώνουν τα πρώτα επίσημα αποτελέσματα από τις κρατιδιακές εκλογές στη Ρηνανία-Παλατινάτο, σηματοδοτώντας πολιτική αλλαγή μετά από δεκαετίες. Την ίδια στιγμή, η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) ενισχύει σημαντικά τη θέση της, εδραιώνοντας την παρουσία της και στα δυτικά κρατίδια, ενώ το ενδεχόμενο σχηματισμού «μεγάλου συνασπισμού» μεταξύ CDU και Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) προβάλλει ως το επικρατέστερο σενάριο για τη νέα κυβέρνηση στο Μάιντς.
Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία που μεταδίδει το ARD, το CDU υπό τον Γκόρντον Σνίντερ συγκεντρώνει 30,8%, καταγράφοντας άνοδο σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και αφήνοντας στη δεύτερη θέση το SPD του απερχόμενου πρωθυπουργού Αλεξάντερ Σβάιτσερ, το οποίο υποχωρεί στο ιστορικά χαμηλό 26%. Στην τρίτη θέση ακολουθεί η AfD με 19,9%, σημειώνοντας σημαντική άνοδο και νέο ρεκόρ για το κρατίδιο, ενώ οι Πράσινοι εξασφαλίζουν την είσοδό τους στο τοπικό κοινοβούλιο με 7,9%.
Αντίθετα, εκτός Βουλής μένουν τόσο η Αριστερά, παρά τη μικρή άνοδο των ποσοστών της, όσο και οι Φιλελεύθεροι (FDP), οι οποίοι καταγράφουν σοβαρές απώλειες και βρίσκονται αντιμέτωποι με κρίση πολιτικής επιβίωσης.
Ο νικητής των εκλογών χαρακτήρισε το αποτέλεσμα «εντολή αλλαγής», τονίζοντας την πρόθεση του CDU να αποκαταστήσει την αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης σε τοπικό επίπεδο. Από την πλευρά του, ο Αλεξάντερ Σβάιτσερ αναγνώρισε την απογοητευτική επίδοση του SPD, επισημαίνοντας ωστόσο ότι το κόμμα διατηρεί στο κρατίδιο υψηλότερα ποσοστά από τον εθνικό μέσο όρο.
Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ήδη αποκλείσει το ενδεχόμενο συνεργασίας με την AfD, επιλογή που προκάλεσε αντιδράσεις από την ηγεσία της. Παράλληλα, δημοσκοπικά στοιχεία δείχνουν ότι το κόμμα καταγράφει ισχυρή απήχηση στους νέους ψηφοφόρους, αν και η πλειοψηφία των πολιτών αντιτίθεται στη συμμετοχή του στην κυβέρνηση.
Η συμμετοχή στις εκλογές έφθασε στο 69%, με την προεκλογική ατζέντα να επικεντρώνεται σε ζητήματα οικονομίας, απασχόλησης, παιδείας και δημόσιων μεταφορών, ενώ το CDU εμφανιζόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της εκστρατείας ως η πολιτική δύναμη με τη μεγαλύτερη αξιοπιστία στη διαχείριση των προβλημάτων.