Η στρατηγική επικράτηση στα Στενά του Ορμούζ και η αποκατάσταση της διεθνούς ροής πετρελαίου περνά αναγκαστικά μέσα από τον έλεγχο του νησιού Κεσμ, του φυσικού «φρουρού» των πορθμών.
Το νησί αυτό, με έκταση μεγαλύτερη από τη Ρόδο, αποτελεί την κύρια βάση των επίλεκτων δυνάμεων των Φρουρών της Επανάστασης, καθώς οι σπηλαιώδεις ακτές του και οι υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις επιτρέπουν στο Ιράν να ελέγχει πλήρως τη ναυσιπλοΐα.
Από εκεί, οι ιρανικές δυνάμεις μπορούν να εξαπολύουν επιθέσεις με drones, πυραύλους και νάρκες, απειλώντας εμπορικά και πολεμικά σκάφη σε απόσταση αναπνοής από τις ακτές του Ομάν.
Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη πλήξει υποδομές του νησιού με βόμβες μεγάλης διείσδυσης, το ενδεχόμενο μιας αμφίβιας επιχείρησης για την κατάληψή του παραμένει στο τραπέζι, αν και συνοδεύεται από υψηλό ρίσκο.
Ενώ η αμερικανική αεροπορία υποστηρίζει πως έχει εξουδετερώσει την ιρανική αεράμυνα, μια απόβαση 2.500 πεζοναυτών θα αντιμετώπιζε την οχύρωση των Φρουρών της Επανάστασης σε μια περίοδο που η συνολική αμερικανική ισχύς πυρός στην περιοχή έχει μειωθεί λόγω της απόσυρσης του αεροπλανοφόρου Gerald Ford.
Ένας αστάθμητος παράγοντας σε αυτό το σενάριο είναι η στάση των 150.000 κατοίκων του Κεσμ, οι οποίοι είναι κυρίως Σουνίτες και έχουν εκδηλώσει στο παρελθόν αντικαθεστωτικές τάσεις.
Παρότι το νησί γνώρισε οικονομική άνθηση ως τουριστικός προορισμός και ζώνη ελεύθερου εμπορίου, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπο με την απειλή της ολοκληρωτικής ισοπέδωσης, εφόσον η διοίκηση Τραμπ αποφασίσει πως η πλήρης καταστροφή των ιρανικών θέσεων στο νησί είναι ο μοναδικός τρόπος για να εγγυηθεί την ασφάλεια της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας.