Στην τρίτη εβδομάδα εισέρχεται η σύγκρουση με το Ιράν, με τις επιπτώσεις να επεκτείνονται πέρα από το στρατιωτικό πεδίο, επηρεάζοντας την παγκόσμια οικονομία και την ενεργειακή ασφάλεια. Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν σε κατάσταση έντονης διαταραχής, οδηγώντας τις τιμές του πετρελαίου πάνω από τα 100 δολάρια, ενώ διεθνείς οργανισμοί προχωρούν σε έκτακτες παρεμβάσεις για τη σταθεροποίηση της αγοράς.
Η νέα ηγεσία της Τεχεράνης, υπό τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, απορρίπτει κάθε ενδεχόμενο αποκλιμάκωσης, επιμένοντας σε σκληρή γραμμή. Την ίδια στιγμή, το εσωτερικό της χώρας εμφανίζεται διχασμένο και επιβαρυμένο από την παρατεταμένη σύγκρουση, χωρίς ωστόσο να διαμορφώνεται σαφής στήριξη σε εξωτερική παρέμβαση.
Στο πεδίο των επιχειρήσεων, η στρατηγική των ΗΠΑ και του Ισραήλ εστιάζει σε πλήγματα κατά της ηγεσίας και κρίσιμων υποδομών του Ιράν, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει οδηγήσει σε καθοριστική αποδυνάμωση του καθεστώτος. Παράλληλα, εντείνονται οι επιθέσεις από φιλοϊρανικές ομάδες κατά αμερικανικών στόχων, ενώ αυξάνονται οι ανησυχίες για πιθανή διεύρυνση της σύγκρουσης σε μέτωπα όπως ο Λίβανος.
Το μέλλον της σύγκρουσης διαμορφώνεται από πολλαπλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων οι στρατηγικοί στόχοι των εμπλεκομένων, η αντοχή του ιρανικού καθεστώτος, η στάση της κοινωνίας, οι επιπτώσεις στην ενέργεια, αλλά και ο ρόλος δυνάμεων όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Το επικρατέστερο σενάριο είναι η παρατεταμένη φθορά και ένα ασταθές αδιέξοδο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συνεχίζουν τα πλήγματα χωρίς να επιτυγχάνουν πολιτική λύση, ενώ το Ιράν διατηρεί την ικανότητα να προκαλεί οικονομικό κόστος και να παρεμβαίνει μέσω περιφερειακών δικτύων. Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε υψηλές τιμές ενέργειας, πληθωριστικές πιέσεις και ευρύτερη οικονομική αβεβαιότητα.
Ένα δεύτερο ενδεχόμενο αφορά μια προσωρινή αποκλιμάκωση μέσω διαπραγματεύσεων, υπό την πίεση του αυξανόμενου κόστους. Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε να υπάρξει μερική αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας και σταθεροποίηση των αγορών, χωρίς όμως επίλυση των βαθύτερων συγκρούσεων και ιδεολογικών αντιθέσεων.
Το πιο επικίνδυνο, αν και λιγότερο πιθανό, σενάριο είναι η γενικευμένη περιφερειακή κρίση. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να προκύψει από κλιμάκωση μέσω τρίτων μετώπων ή από εσωτερική αστάθεια στο Ιράν, οδηγώντας σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση και εντονότερο ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων.
Συνολικά, η σύγκρουση χαρακτηρίζεται από ασυμμετρία μεταξύ στρατιωτικών ενεργειών και πολιτικών αποτελεσμάτων: καμία πλευρά δεν φαίνεται ικανή να επιβάλει πλήρως τους στόχους της, γεγονός που καθιστά πιθανότερη μια παρατεταμένη και αβέβαιη αντιπαράθεση.