Τη σύσφιγξη των σχέσεων ανάμεσα σε Γερμανία και Ιταλία ζητά ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Μάνφρεντ Βέμπερ, υπογραμμίζοντας ότι οι δύο χώρες αποτελούν βασικούς πυλώνες της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Όπως ανέφερε, οι διμερείς δεσμοί θα μπορούσαν να ενισχυθούν θεσμικά, στα πρότυπα της γαλλογερμανικής συνεργασίας, ακόμη και μέσω μιας ειδικής συνθήκης φιλίας αντίστοιχης με εκείνη του Άαχεν.
Στο πλαίσιο αυτό, την Παρασκευή ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς αναμένεται να μεταβεί στη Ρώμη, όπου θα έχει συνομιλίες με την Ιταλίδα πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι. Οι επαφές θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο των γερμανοϊταλικών κυβερνητικών διαβουλεύσεων, με τη συμμετοχή πολυμελούς αποστολής και από τις δύο πλευρές.
Στην ατζέντα των συζητήσεων περιλαμβάνονται ζητήματα ευρωπαϊκής και οικονομικής πολιτικής, καθώς και θέματα ασφάλειας και άμυνας. Οι συνομιλίες θα διεξαχθούν ανά υπουργείο, ενώ θα ακολουθήσει κοινή ολομέλεια και γεύμα εργασίας. Σύμφωνα με το Βερολίνο, η συνεργασία με την ιταλική κυβέρνηση χαρακτηρίζεται από αμοιβαία εμπιστοσύνη και οι διαβουλεύσεις επιβεβαιώνουν τη στενή εταιρική σχέση των δύο χωρών, οι οποίες διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο τόσο στην ΕΕ όσο και στον ευρωπαϊκό πυλώνα του ΝΑΤΟ. Υπενθυμίζεται, μάλιστα, ότι φέτος συμπληρώνονται 75 χρόνια διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας.
Παράλληλα, η συνεργασία Βερολίνου και Ρώμης έχει ενισχυθεί και στο πεδίο της άμυνας, μέσω της λεγόμενης «Ομάδας των Πέντε», στην οποία συμμετέχουν επίσης Γαλλία, Βρετανία και Πολωνία. Οι χώρες αυτές συντονίζονται για τη στήριξη της Ουκρανίας και την ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής ικανότητας, με στόχο την ταχύτερη και πιο αποτελεσματική κοινή δράση.
Όπως έχει τονιστεί από γερμανικής πλευράς, το 2025 θεωρείται κρίσιμο έτος για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, γεγονός που καθιστά επιτακτική την ενίσχυση τόσο των στρατιωτικών δυνατοτήτων όσο και της ανθεκτικότητας των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Στο ίδιο πλαίσιο, προωθείται στενότερος συντονισμός μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ, ώστε να αξιοποιούνται καλύτερα οι διαθέσιμοι πόροι.
Το παράδειγμα που συχνά προβάλλεται ως μοντέλο είναι η γαλλογερμανική προσέγγιση, η οποία θεμελιώθηκε με τη Συνθήκη των Ηλυσίων το 1963 και εξελίχθηκε σε βασικό μοχλό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αντίστοιχες θεσμικές πρωτοβουλίες μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας θα μπορούσαν, σύμφωνα με ευρωπαϊκούς κύκλους, να ενισχύσουν τη συνοχή της Ένωσης σε μια περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών προκλήσεων.