Λεπτομερή ενημέρωση αναφορικώς με την πορεία υλοποιήσεως της «Ατζέντας 2030» καθώς επίσης και για τις προοπτικές αναπτύξεως της εγχωρίου αμυντικής βιομηχανίας, μέσω της αξιοποιήσεως της καινοτομίας και της τεχνολογίας αιχμής πραγματοποίησε χθες το βράδυ ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νίκος Δένδιας, ο οποίος παραβρέθηκε και μίλησε στη διάρκεια της συνεδριάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΕΑ), ύστερα από σχετική πρόσκληση του Προέδρου του, κ. Γιάννη Χατζηθεοδοσίου.
Παρών επίσης στη συνεδρίαση ήταν και ο Πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος (ΓΣΕΒΕΕ) κ. Γιώργος Καββαθάς.
Αναφορικώς με την αλλαγή φιλοσοφίας στην κατασκευή οπλικών συστημάτων κάθε είδους στην εποχή μας ο κ. Δένδιας επισήμανε προς τα μέλη του Δ.Σ. του ΕΕΑ: «…Η μόνη απάντηση που μπορείς να έχεις είναι η ιδιοκτησία, η ιδιοκτησία του βασικού κώδικα παραγωγής. Αλλιώς είσαι χαμένος. Και βεβαίως, πρέπει να αναπτύξεις δικές σου δυνατότητες. Δεν μιλάω για τις μεγάλες πλατφόρμες. Δεν χρειάζεται η Ελλάδα να φτιάξει το αεροπλάνο έκτης γενεάς. Δεν χρειάζεται να το κάνει αυτό.
Χρειάζεται όμως να μπορεί, να παράγει δικά της drones πρώτης, δεύτερης, τρίτης κατηγορίας. Χρειάζεται να μπορεί να παράγει δικά της αντί-drones. Χρειάζεται να μπορεί να παράγει δικά της ακουστικά συστήματα προστασίας των συνόρων της. Χρειάζεται να μπορεί να παράγει μια σειρά από τεχνολογίες, κάμερες, υπέρυθρες κάμερες, οι οποίες να της επιτρέψουν να μπορεί να επιβιώσει έχοντας τους κώδικες εξέλιξης αυτών των απαραίτητων για την άμυνά της στοιχείων…»
Αναφερόμενος στα της μεταρρυθμίσεως που είναι σε πλήρη εξέλιξη την παρούσα χρονική στιγμή στις Ένοπλες Δυνάμεις, ο κ. Δένδιας σημείωσε ότι «…Έπρεπε να δημιουργήσουμε καινούρια εργαλεία μέσα στις δομές.
--- Σώμα Πληροφορικής: Τι είναι πιο σημαντικό για ένα στρατό του 21ου αιώνα, το Πυροβολικό ή η Πληροφορική; Για να μη σας πω και το άλλο, είναι δυνατόν ποτέ να λειτουργήσει το Πυροβολικό χωρίς πληροφορική; Δε γίνεται. Δεν είχαμε.
--- Καινοτομία: Δημιουργήσαμε Διεύθυνση Καινοτομίας. Τι κάνει η Διεύθυνση Καινοτομίας; Η Διεύθυνση Καινοτομίας κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Παλιότερα σας έλεγα όταν θέλαμε κάτι, πηγαίναμε και λέγαμε θέλουμε, ας πούμε, άρματα μάχης και πηγαίναμε στη Γερμανία (γιατί γερμανικά είναι τα περισσότερα που έχουμε). Πολύ καλά άρματα είναι και πηγαίναμε τα αγοράζαμε.
Δεν είναι αυτός ο τρόπος του 21ου αιώνα. Ο τρόπος του 21ου αιώνα είναι να διδάξεις το προσωπικό σου, όχι να σου ζητάει πράγματα, αλλά να σου θέτει ερωτήματα, επιχειρησιακές ανάγκες. Να σου λέει δηλαδή, «έχω αυτό το πρόβλημα πώς μπορώ να το λύσω;». Παράδειγμα, που το λέω συνέχεια γιατί είναι απλό και γνωστό, ο «Κένταυρος».
Ο «Κένταυρος» είναι ένα antidrone που φτιάξαμε εμείς, μισή τιμή από ό,τι θα το αγοράζαμε, με τον πηγαίο κώδικα σε μας, το οποίο δοκιμάστηκε πρώτα κρυφά, μετά φανερά σε συνθήκες μάχης, τώρα είναι το κύριο εργαλείο antidrone των νυν ελληνικών φρεγατών.
Πώς φτιάχτηκε αυτό; Φτιάχτηκε από ένα ερώτημα. Ποιο ήταν το ερώτημα; «Πώς αντιμετωπίζουμε σμήνη drones στο Ανατολικό Αιγαίο και στη Θράκη;», αυτό ήταν το ερώτημα. Δεν ήταν «φέρτε μου ένα σύστημα», «φέρτε μου κάτι». Ψάξαμε λοιπόν, έψαξαν και μάλιστα ένα μεγάλο κομμάτι το έκανε η κρατική επιχείρηση, που σημαίνει τι ανθρώπινο δυναμικό έχουμε και σε αυτό…»
Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη υπάρξεως στην εποχή μας επιχειρήσεων «διπλής χρήσεως» (“dual use”), λέγων: «…Τα περισσότερα προϊόντα σήμερα, δεν είναι μόνο μιας χρήσης. Είναι πολλαπλών χρήσεων. Άρα το οικοσύστημα στο οποίο μπορούμε να μιλήσουμε και να του ζητήσουμε απαντήσεις, είναι πολύ ευρύτερο από ότι ήταν παλιά…» ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στις ιδέες των νέων ανθρώπων, που δεν μπορούν υπό κανονικές συνθήκες να βρουν χρηματοδότηση μέσω των κανονικών διαύλων, των τραπεζών.
«Θέλουμε ένα drone, το οποίο να έχει α, β, γ, χαρακτηριστικά, τόση ταχύτητα, τόση δυνατότητα, τόση μεταφορά εκρηκτικού φορτίου, τόση δυνατότητα μεταφοράς καμερών, τόσο κόστος», πάντα το κόστος είναι ένα στοιχείο. Έρχεται αυτό το παιδάκι λοιπόν εκεί που κάθεται, σχεδιάζει στο γραφειάκι του, το φτιάχνει, το λύνει μαθηματικά, μπαίνει στο κομπιούτερ του. Υπάρχουν κάποια ειδικά συστήματα πια που τα αγοράζεις και πολύ φτηνά στα κομπιούτερς και μπορεί να σου είναι εργαλεία, ακόμα κι εγώ ο είμαι άσχετος σαν δικηγόρος, κάτι έχω μάθει.
Το σχεδιάζει λοιπόν, το φτιάχνει, το βρίσκει, άρα λέει τώρα για να παράξω ένα πρωτότυπο να τους το πάω, χρειάζομαι 20.000 ευρώ. Πρέπει να πάω στο Leroy Merlin, πρέπει να πάω στο Praktiker, διότι τα περισσότερα παρεμπιπτόντως για να τα φτιάξεις αυτά είναι στην αγορά ελεύθερα. Πρέπει να πάρω ίσως ένα μικρό 3D printer, για να τυπώσω ορισμένα κομμάτια του, που θα βρω είκοσι χιλιάδες;
Φανταστείτε αυτό το παιδάκι, λοιπόν, που μπορεί να είναι και φτωχό παιδί και ο πατέρας του να είναι μπακάλης, όπως ήταν ο δικός μου, να μπει σε μια τράπεζα, θα είναι και λίγο ατημέλητο, με μπλουτζίν, με λίγο μακρύ μαλλί, να πάει στον διευθυντή και να του πει: «Κύριε διευθυντά μου χρειάζομαι 20.000 για να φτιάξω ένα drone». Πόση ώρα θα μείνει μέσα πριν το πετάξει έξω αυτό το παιδί; Αν είναι ευγενής ο διευθυντής θα του πει «παιδάκι μας συγχωρείς δεν είναι δουλειά μας αυτή», αν είναι αγενής θα του πει «περάστε έξω, κύριε».
Εμείς τι έπρεπε λοιπόν να κάνουμε; Έπρεπε να φτιάξουμε μια οντότητα, η οποία αυτή την ανάγκη, αυτού του παιδιού, που θα έχει μια έξυπνη ιδέα ή που μπορεί να μην είναι παιδί, μπορεί να είναι μεγαλύτερος, να τη χρηματοδοτήσει, να του δώσει λεφτά να το φτιάξει αυτό το πρωτότυπο.
Και μεταξύ μας κι αν δεν πάει καλά, δεν πειράζει, γιατί στα δέκα αν μας σταθεί ένα, έχουμε βγάλει τα χρήματά μας. Ο Έλληνας φορολογούμενος θα έχει πάρει τα λεφτά του πίσω. Ώστε να μπορούμε λοιπόν, όλες τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που θέλουν να προσφέρουν μια απάντηση στις προκηρύξεις ερωτημάτων, γιατί αυτό κάνουν, να υπάρχει η δυνατότητα αρχικής χρηματοδότησης. Όχι με τα συνήθη τραπεζικά κριτήρια, «βάλε μου το σπίτι σου υποθήκη», δεν δουλεύει έτσι η νέα οικονομία. Κι επίσης αυτό να γίνεται γρήγορα. Γρήγορα γιατί η τεχνολογία αλλάζει…»