Σε ηλικία 84 ετών πέθανε στη μονάδα κράτησης των Ηνωμένων Εθνών στη Χάγη ο Ράτκο Μλάντιτς, ο στρατιωτικός διοικητής των Σερβοβόσνιων που συνδέθηκε με τις σκοτεινότερες σελίδες της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας.
Ο θάνατός του επήλθε λίγες ημέρες μετά την απόρριψη του τελευταίου αιτήματος των δικηγόρων του για επείγουσα αποφυλάκιση και μεταφορά του στη Σερβία επικαλούμενοι την ραγδαία επιδείνωση της υγείας του.
Ο Μλάντιτς εξέτιε ποινή ισόβιας κάθειρξης, καθώς το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία τον έκρινε ένοχο για γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου.
Ο Μλάντιτς, ξεκινώντας ως επαγγελματίας αξιωματικός του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού, αναδείχθηκε το 1992 σε επικεφαλής του Στρατού της Republika Srpska, αποτελώντας τον στρατιωτικό βραχίονα της σερβοβοσνιακής ηγεσίας υπό τον Ράντοβαν Κάρατζιτς
. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, οι δυνάμεις του εφάρμοσαν τακτικές βίαιης εθνοκάθαρσης, με εκτοπισμούς άνω του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, βασανισμούς και συστηματικές διώξεις κατά Μουσουλμάνων και Κροατών.
Παράλληλα, ηγήθηκε της σχεδόν τετραετούς πολιορκίας του Σαράγεβο, κατά την οποία περισσότεροι από 10.000 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους από συνεχείς βομβαρδισμούς και πυρά ελεύθερων σκοπευτών, με αποκορύφωμα το πολύνεκρο χτύπημα στην αγορά Μαρκάλε.
Το όνομά του σφραγίστηκε ανεξίτηλα τον Ιούλιο του 1995 με την κατάληψη της Σρεμπρένιτσα, μιας περιοχής που είχε χαρακτηριστεί «ασφαλής» από τον ΟΗΕ.
Υπό τις διαταγές του, περισσότεροι από 8.000 Βόσνιοι Μουσουλμάνοι άνδρες και αγόρια εκτελέστηκαν οργανωμένα και ετάφησαν σε ομαδικούς τάφους, σε μια επιχείρηση που το διεθνές δικαστήριο αναγνώρισε επίσημα ως γενοκτονία.
Παράλληλα, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει εκατοντάδες κυανόκρανους του ΟΗΕ ως ανθρώπινες ασπίδες για να αποτρέψει τις αεροπορικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ.
Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Μλάντιτς διέφευγε τη σύλληψη για σχεδόν 16 χρόνια, απολαμβάνοντας προστασία στη Σερβία, μέχρι τον εντοπισμό του το 2011.
Η δίκη του στη Χάγη διήρκεσε χρόνια, περιλαμβάνοντας καταθέσεις εκατοντάδων μαρτύρων, και κατέληξε στην καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη το 2017, απόφαση που επικυρώθηκε τελεσίδικα το 2021.
Ακόμη και μετά τον θάνατό του, η προσωπικότητά του συνεχίζει να διχάζει την περιοχή, παραμένοντας σύμβολο ανείπωτου θρήνου για τα θύματα στη Βοσνία και αντικείμενο εθνικιστικής αμφισβήτησης ή ηρωοποίησης στη Σερβία και τη Republika Srpska.