Σε περίεργη κατάσταση βρίσκεται η Σαουδική Αραβία, καθώς η Τεχεράνη και οι αντάρτες Χούθι κατάφεραν να αποκόψουν δύο από τις τρεις κύριες οδούς εξαγωγής του σαουδαραβικού πετρελαίου.
Μετά το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν, οι Χούθι κατέλαβαν τη στρατηγική πόλη-λιμάνι Μόχα και κρίσιμα νησιά της Ερυθράς Θάλασσας, θέτοντας υπό τον έλεγχό τους τα Στενά Μπαμπ αλ-Μαντέμπ και αποκλείοντας τη σαουδαραβική ναυσιπλοΐα, ενώ παράλληλα επανέλαβαν τις πυραυλικές επιθέσεις κατά του σαουδαραβικού εδάφους.
Η εξέλιξη αυτή φέρνει στην επιφάνεια τα δομικά αμυντικά και οικονομικά κενά του βασιλείου. Παρά τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες —που έφτασαν τα 83 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025— το Ριάντ αδυνατεί να αποκρούσει αποτελεσματικά μια ασύμμετρη απειλή, την ώρα που η οικονομία του δοκιμάζεται από τη χαμηλή τιμή του πετρελαίου, την αύξηση του δημόσιου χρέους στο 35% του ΑΕΠ και την εγκατάλειψη φιλόδοξων σχεδίων modernization όπως το project Neom.
Παράλληλα, η εξάρτηση από την εξωτερική προστασία αποδεικνύεται ανεπαρκής, καθώς οι επαφές με περιφερειακές δυνάμεις όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν ή η Τουρκία δεν προσφέρουν άμεσες στρατιωτικές λύσεις στο πεδίο της Υεμένης.
Στο πλαίσιο αυτό, αναλυτές επισημαίνουν ότι η μόνη βιώσιμη διέξοδος για το Ριάντ είναι η εγκατάλειψη της διπλωματικής ακινησίας και η ανοιχτή συγκρότηση ενός ισχυρού περιφερειακού μετώπου.
Μια επίσημη ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ —το οποίο διαθέτει κορυφαίες δυνατότητες πληροφοριών και αεράμυνας— σε συνδυασμό με την αποκατάσταση των σχέσεων με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία διατηρούν αποδεδειγμένη επιχειρησιακή εμπειρία στο μέτωπο της νότιας Υεμένης, προβάλλει ως η μόνη συμμαχία ικανή να ανατρέψει την εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας ισορροπία δυνάμεων.