Με το βλέμμα στραμμένο στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ σε οκτώ μήνες, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ημίμετρα τακτικές, επιδιώκοντας μια οριστική και μόνιμη λύση στο «ιρανικό ζήτημα».
Τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η οποία έχει ήδη επιφέρει καίρια πλήγματα στις υποδομές της Τεχεράνης, ο Αμερικανός πρόεδρος δείχνει διατεθειμένος να οδηγήσει την εκστρατεία «Μέγιστης Πίεσης» στο έσχατο σημείο της.
Το τέλος της αμφισημίας και το τελεσίγραφο
Η στρατηγική του «καλού και κακού μπάτσου» που ακολουθούσε η Ουάσινγκτον σε συνεργασία με το Ισραήλ ανήκει πλέον στο παρελθόν. Μετά τα πρόσφατα πλήγματα στις ιρανικές εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, ο Τραμπ θέτει το καθεστώς των Μουλάδων μπροστά σε ένα αμείλικτο δίλημμα:
Αργός θάνατος: Πλήρης συνθηκολόγηση με την ελπίδα μιας οικονομικής σανίδας σωτηρίας.
Γρήγορος θάνατος: Άμεση και βίαιη εξάρθρωση του εθνικού ενεργειακού δικτύου της χώρας.
Ενέργεια και Ασφάλεια: Η επένδυση στη σταθερότητα
Παρά τις επικρίσεις για την άμεση διακύμανση των τιμών των καυσίμων, η ανάλυση υποστηρίζει ότι ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τις τιμές της ενέργειας ως παραπροϊόν της ασφάλειας.
Η εξουδετέρωση της ιρανικής απειλής και του οπλοστασίου των βαλλιστικών πυραύλων θεωρείται ως η μόνη οδός για τη μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση των παγκόσμιων αγορών, οι οποίες διαφορετικά θα παρέμεναν όμηροι των γεωπολιτικών εκβιασμών της Τεχεράνης στα Στενά του Ορμούζ.
Εσωτερική κατάρρευση και έλεγχος της χαοτικής κατάστασης
Η στρατηγική κίνηση του Λευκού Οίκου να απειλήσει με «σκότος» το Ιράν στοχεύει στην πρόκληση εσωτερικού χάους.
Δείχνοντας στον ιρανικό λαό ότι το καθεστώς αδυνατεί να παρέχει ακόμη και τις βασικές κρατικές λειτουργίες, ο Τραμπ επιδιώκει να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε μια πραγματική υπαρξιακή απειλή για το IRGC (Φρουροί της Επανάστασης).