Μια νέα, τολμηρή πρόταση ειρήνευσης που κατέθεσε ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ, μέσω άρθρου του στο περιοδικό Foreign Affairs στις 3 Απριλίου 2026, έχει προκαλέσει πολιτικό σεισμό στο εσωτερικό της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Ο Ζαρίφ προτείνει μια «συμφωνία πακέτο» που περιλαμβάνει την πλήρη αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων στις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, θέτοντας παράλληλα ως προϋπόθεση την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων προς την Τεχεράνη για τις πρόσφατες συγκρούσεις.
Η πρωτοβουλία αυτή πυροδότησε την οργή των σκληροπυρηνικών κύκλων του Ιράν, οι οποίοι τον χαρακτήρισαν «Αμερικανό Ζαρίφ» και απείλησαν με μαζικές διαδηλώσεις έξω από την κατοικία του αν δεν ανακαλέσει.
Ωστόσο, η στάση των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) μέσω του πρακτορείου Tasnim υπήρξε απρόσμενα συγκρατημένη, γεγονός που οδηγεί ορισμένους αναλυτές στο συμπέρασμα ότι η πρόταση ίσως έχει την άτυπη έγκριση της ηγεσίας των Φρουρών, οι οποίοι κυριαρχούν πλέον στη λήψη αποφάσεων.
Το σχέδιο Ζαρίφ ερμηνεύεται από πολλούς ως προσπάθεια της μεταρρυθμιστικής πτέρυγας και των τεχνοκρατών (υπό τους Ρουχανί και Ζαρίφ) να επανέλθουν στο πολιτικό προσκήνιο ως η μόνη αξιόπιστη εναλλακτική λύση για διαπραγμάτευση με τη Δύση.
Παράλληλα, το άρθρο εκπέμπει ένα μήνυμα ανθεκτικότητας του καθεστώτος, υποστηρίζοντας ότι η Ισλαμική Δημοκρατία επιβίωσε των στρατιωτικών πληγμάτων και η Ουάσιγκτον οφείλει πλέον να επιλέξει τον δρόμο του συμβιβασμού αντί της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
Πέρα από μια απλή κατάπαυση του πυρός, η πρόταση επιδιώκει να εξασφαλίσει στο Ιράν οικονομική ανάσα και διεθνή πολιτική νομιμοποίηση, αναβιώνοντας το γνώριμο παιχνίδι «καλού και κακού αστυνομικού» μεταξύ μεταρρυθμιστών και σκληροπυρηνικών που η Τεχεράνη χρησιμοποιεί επί δεκαετίες για να διαχειρίζεται τις πιέσεις της Δύσης.