Στην εξάρθρωση μιας διεθνούς οργανωμένης ομάδας εκτελεστών προχώρησαν οι αρχές της Ουκρανίας και της Μολδαβίας, αποτρέποντας σειρά δολοφονιών που στόχευαν υψηλόβαθμους αξιωματούχους και δημόσια πρόσωπα.
Ενώ στο παρελθόν έχει αποδειχθεί δεξιοτέχνης στην καταστολή εσωτερικών αναταραχών και την απόκρουση ξένων πιέσεων, η τρέχουσα συγκυρία συνθέτει την απόλυτη «τέλεια καταιγίδα» για το καθεστώς του.
Η επίσκεψη του υψηλόβαθμου αξιωματούχου στην Αθήνα αναδεικνύει τον κομβικό ρόλο της χώρας στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ σε μια περίοδο διεθνούς αστάθειας.
«Η θητεία μέχρι τώρα, τη λέμε αγγαρεία, στην πραγματικότητα είναι παρωδία. Παριστάνουν τους στρατιώτες και παριστάνουμε ότι εκπαιδεύονται. Αυτό το «παραμύθι» πρέπει να πάρει ένα τέλος.». Με τις σκληρές αυτές, και μάλλον υπερβολικές, λέξεις ο κ. Νίκος Δένδιας επιχείρησε να σκιαγραφήσει το πως ήταν – συμφώνως με αυτόν – ως τώρα η στρατιωτική θητεία και πως γίνεται προσπάθεια να αλλάξει από την 2026Α’ ΕΣΣΟ
Ο Αμερικανός Πρόεδρος, ενώ από τη μία πλευρά προβάλλει τον εαυτό του ως τον απόλυτο ειρηνοποιό που αξίζει το Βραβείο Νόμπελ, ταυτόχρονα διατάσσει τη μεγαλύτερη στρατιωτική συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή από την εποχή του πολέμου στο Ιράκ το 2003.
Πέρα από τις τεχνολογικές καινοτομίες στα πεδία των μαχών, η σύγκρουση αυτή προσφέρει τέσσερα κρίσιμα στρατηγικά μαθήματα για τις ΗΠΑ και τη Δύση, επανακαθορίζοντας την έννοια της αποτροπής και της κλιμάκωσης.
Η κίνηση αυτή αντικατοπτρίζει την έντονη ανησυχία των σκανδιναβικών χωρών για την κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή, η οποία καθιστά την παραμονή μικρών στρατιωτικών αποστολών σε εκτεθειμένες θέσεις εξαιρετικά ριψοκίνδυνη.
Χαρακτήρισε την παρουσία της Ρώμης «βασικής σημασίας», υπογραμμίζοντας ότι η Μεσόγειος χρειάζεται μια ενιαία και ομοιογενή διεθνή συμβολή για την επίτευξη σταθερότητας.
Ο Επστάιν δεν ήταν ποτέ ιδιοφυΐα των οικονομικών. Ήταν ένας εξαιρετικά ικανός χειραγωγός που έχτισε μια αυτοκρατορία από ψέματα, κλοπές και εκβιασμούς, κινούμενος πάντα στα όρια της παρανομίας.
Η όλη Μάχη του Μπιζανίου διήρκεσε ένα ολόκληρο τριήμερο, ξεκινώντας στις 19 Φεβρουαρίου 1913 και ολοκληρώθηκε στις 21 του μηνός, με το παλαιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε (ή αντιστοίχως 4-6 Μαρτίου 1913, τυπικώς με το ισχύον σημερινό), και υπήρξε η πιο σημαντική σύγκρουση του Α’ Βαλκανικού Πολέμου στο μέτωπο επιχειρήσεων της Ηπείρου.
