«Ο (τουρκικός) Γκρίζος Λύκος στην αναμπουμπούλα (του Ιράν) χαίρεται»! Την ώρα, που η διεθνής επικαιρότητα μονοπωλείται από τις εξελίξεις στο Ιράν, η Συρία μετατρέπεται ξανά σε πεδίο κρίσιμων ανακατατάξεων, με την Άγκυρα να επιχειρεί -υπό το πέπλο της… «σταθεροποίησης»- να λύσει οριστικά το κουρδικό πρόβλημα στα νότια σύνορά της. Το Χαλέπι δεν είναι απλώς μια ακόμη εστία έντασης… Είναι το «εργαστήριο», όπου δοκιμάζεται, αν η επόμενη ημέρα της Συρίας θα είναι καλύτερη μέσα από την ειρηνική συνύπαρξη των μειονοτήτων ή θα υπάρξει μια νέα διακυβέρνηση, επιβεβλημένη δια της βίας, από τους τζιχαντιστές του σημερινού de facto φιλότουρκου ηγέτη της Δαμασκού.
Οι συγκρούσεις μεταξύ κουρδικών δυνάμεων και τζιχαντιστών του αλ-Σαράα, δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένες από τον ρόλο της Τουρκίας. Η Άγκυρα, επισήμως, εμφανίζεται ως… «εγγυήτρια της ενότητας» της Συρίας. Στην πράξη, όμως, λειτουργεί ως επιταχυντής εξελίξεων, που εξυπηρετούν μια πάγια στρατηγική: Τη συντριβή κάθε κουρδικής δομής εξουσίας. Η πίεση στο Χαλέπι, οι καταγγελίες για τουρκική συνδρομή σε επιχειρήσεις και η ανοχή σε ακραίες ισλαμιστικές ομάδες δεν είναι παρεκτροπές, είναι μέρος ενός συνεκτικού σχεδίου!
Στόχος της Άγκυρας δεν είναι απλώς η «ασφάλεια των συνόρων», αλλά η διαμόρφωση μιας μεταπολεμικής Συρίας κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της… Χωρίς κουρδική κρατική υπόσταση και με ελεγχόμενες ζώνες επιρροής, που θα λειτουργούν ως προέκταση του νεοοθωμανικού της αποτυπώματος.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι μόνο η τουρκική δράση, αλλά και η διεθνής αδράνεια. Το τζιχαντιστικό καθεστώς της Δαμασκού αντιμετωπίζεται από τη Δύση με μια προκλητική «σιωπηρή ανοχή». Ενδεικτικό του γεγονότος, ήταν η πρόσφατη επίσκεψη της ηγεσίας της ΕΕ στη Δαμασκό, χωρίς να προηγηθεί ή να ακολουθήσει ουσιαστική αντίδραση για τις σφαγές και τις εκκαθαρίσεις εις βάρος κουρδικών πληθυσμών. Δεν είναι κατανοητό, αν η στάση αυτή ερμηνεύεται ως έμμεση ανοχή στις εγκληματικές πρακτικές των τζιχαντιστών στο πεδίο ή αποτελεί απελπισμένη προσπάθεια αποφυγής προσφυγικών ροών, που τρέμει η Ευρώπη! Σε κάθε περίπτωση, πάντως, οι μεταγενέστερες ευρωπαϊκές ανακοινώσεις περιορίστηκαν σε γενικόλογες εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση» και «διάλογο», δηλαδή ευχολόγια χωρίς αντίκρισμα..!
Σε αυτό το σκηνικό, οι Κούρδοι βιώνουν την απόλυτη στρατηγική μοναξιά. Οι πάλαι ποτέ «πολύτιμοι σύμμαχοι» της Δύσης στον πόλεμο κατά του ISIS, βλέπουν σήμερα την Ουάσιγκτον να τηρεί μια αμφίσημη στάση αναμονής και τη Μόσχα να αποσύρεται από το κάδρο, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους στις ορέξεις της Άγκυρας και των τζιχαντιστών. Η εγκατάλειψή τους δεν είναι απλώς μια ηθική ήττα για τη Δύση, αλλά ένα στρατηγικό σφάλμα, που ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη τουρκική νεοοθωμανική κυριαρχία στην περιοχή.
Σε αυτό το κενό ισχύος παρεμβαίνει αποφασιστικά το Ισραήλ, που παρακολουθεί τις εξελίξεις, όχι μέσα από το πρίσμα της ανθρωπιστικής ρητορικής, αλλά αυτό της ασφάλειας. Η προοπτική ενός… «κανονικοποιημένου» τζιχαντιστικού καθεστώτος στις ακτές της Μεσογείου αποτελεί κόκκινη γραμμή, τόσο για την ισραηλινή ασφάλεια όσο και για τη συνολική σταθερότητα της περιοχής.
Την ίδια στιγμή, οι μειονότητες της Συρίας -Κούρδοι, Δρούζοι, Αλαουίτες- στέλνουν ένα σαφές μήνυμα: Χωρίς πραγματικές εγγυήσεις ασφάλειας και πολιτικής συμμετοχής, η «ειρήνη» στη χώρα θα είναι κενό γράμμα. Η σύμπλευση Δρούζων και Αλαουιτών υπέρ μιας χαλαρής ομοσπονδιακής λύσης δεν είναι ιδεολογική πολυτέλεια, αλλά ένστικτο επιβίωσης!
Αν υπάρχει ένα ρεαλιστικό ανάχωμα απέναντι στο ενδεχόμενο να δούμε, αύριο, ένα τζιχαντιστικό χαλιφάτο να «αγναντεύει» τη Μεσόγειο, αυτό δεν είναι ούτε οι φραστικές καταδίκες ούτε οι φωτογραφίες διπλωματικών επισκέψεων. Είναι η μετατροπή της Συρίας σε μια χαλαρή, διεθνώς εγγυημένη ομοσπονδία, όπου καμία κοινότητα δεν θα χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην υποταγή ή τον αφανισμό. Διαφορετικά, η αναμπουμπούλα στην Συρία θα γίνει μόνιμη κατάσταση και ο «Γκρίζος Λύκος» θα συνεχίσει να χαίρεται!
ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr