Με ένα κείμενο 83 σελίδων που βρίθει συναισθηματικών αναφορών περί «αδελφοσύνης» και «κοινής μοίρας», η τουρκική Εθνοσυνέλευση επιχείρησε να κλείσει το Κουρδικό ζήτημα, επιβάλλοντας όμως ένα πλαίσιο που θυμίζει περισσότερο τελεσίγραφο παρά εθνική συμφιλίωση.
Το λεγόμενο «Μοντέλο της Τουρκίας», παρά το επικοινωνιακό περιτύλιγμα της «μέγιστης συμβίωσης», οχυρώνεται πίσω από σκληρές γραμμές, καθιστώντας σαφές ότι η «νέα φάση» περνά αποκλειστικά μέσα από τους όρους που θέτει το κράτος.
Αφοπλισμός υπό επιτήρηση και νομικά «παράθυρα»
Η Άγκυρα ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει χώρος για γενική αμνηστία, διατηρώντας το δικαίωμα της επιλεκτικής νομικής μεταχείρισης των εμπλεκομένων.
Απόλυτη συνθηκολόγηση: Ως μοναδικό «κρίσιμο κατώφλι» ορίζεται η αυτοδιάλυση του PKK και η παράδοση του οπλισμού του, η οποία θα τελεί υπό την αυστηρή επιτόπια επαλήθευση των τουρκικών υπηρεσιών ασφαλείας.
Ελεγχόμενη επανένταξη: Αντί για μια συνολική πολιτική λύση, το πόρισμα προκρίνει ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις, αφήνοντας την τύχη όσων επιλέξουν την αποστράτευση στη διακριτική ευχέρεια της ισχύουσας ποινικής νομοθεσίας.
Η πολιτική σημειολογία της «ιστορικής στιγμής»
Αν και ο Πρόεδρος της Βουλής, Νουμάν Κουρτουλμούς, έσπευσε να χαρακτηρίσει το πόρισμα ως «ιστορικό ορόσημο», η ουσία παραμένει στις λεπτομέρειες που παραλείπονται. Η αποφυγή οποιασδήποτε δέσμευσης για συνταγματική αναθεώρηση που θα κατοχύρωνε τα κουρδικά δικαιώματα σε θεσμικό επίπεδο, δείχνει ότι η Άγκυρα επιδιώκει την ειρήνευση με τους δικούς της όρους, διατηρώντας τον πλήρη έλεγχο της πολιτικής ατζέντας.
Ενώ το πόρισμα μιλά για την προστασία της «τιμής του Κούρδου», η αντιπολίτευση παραμένει εξαιρετικά επιφυλακτική, καθώς πίσω από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις διακρίνει μια προσπάθεια της κυβέρνησης να αφοπλίσει τους αντιπάλους της χωρίς να προσφέρει ουσιαστικές δημοκρατικές εγγυήσεις.