Ενώ επιχειρεί να διατηρήσει ανοιχτές τις επιλογές του έναντι του Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να βλέπει το περιθώριο κινήσεών του να στενεύει, σύμφωνα με το CNN. Μετά την ολοκλήρωση του τρίτου γύρου συνομιλιών στη Γενεύη, με μια κατ’ αρχήν συμφωνία για νέα συνάντηση σε «τεχνικό επίπεδο» στη Βιέννη την επόμενη εβδομάδα, ο Λευκός Οίκος καλείται να αξιολογήσει αν η διπλωματική οδός μπορεί να αποδώσει ή αν θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Σε στρατιωτικό επίπεδο, τα μηνύματα των ΗΠΑ χαρακτηρίζονται σαφή. Πρόκειται, κατά το αμερικανικό δίκτυο, πιθανόν για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση αεροπορικής και ναυτικής ισχύος στην περιοχή από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Αεροσκάφη ανεφοδιασμού και υποστήριξης A-10 βρίσκονται σε κοινή θέα, ακόμη και σε πολιτικά αεροδρόμια του Ισραήλ και της Κρήτης, σε μια κίνηση που δεν μπορεί να θεωρηθεί διακριτική. Στόχος, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι να καταστήσει σαφές στην Τεχεράνη ότι η περιορισμένη υπομονή της Ουάσιγκτον στηρίζεται σε απτή στρατιωτική ισχύ. Ωστόσο, η επίδειξη αυτή δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε απόλυτη επιχειρησιακή υπεροχή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν αρχικά τη διπλωματία, στοιχείο με ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου ότι προηγούμενες επιθέσεις κατά ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων δεν πέτυχαν τον στόχο τους. Παρά τις περσινές δηλώσεις του Τραμπ περί «εξάλειψης» του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, το ζήτημα παραμένει ανοιχτό. Ο ίδιος εκτιμά ότι η Τεχεράνη επιδιώκει την απόκτηση πυρηνικών όπλων, παρά τις διαβεβαιώσεις του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και τις προηγούμενες εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε ότι δεν πιστεύει πως το Ιράν εμπλουτίζει ουράνιο αυτή τη στιγμή, αλλά ότι επιχειρεί να ανασυγκροτήσει στοιχεία του προγράμματός του. Αν ο Λευκός Οίκος θεωρούσε ότι η στρατιωτική λύση μπορούσε να εξαλείψει οριστικά τις υφιστάμενες δυνατότητες, ενδεχομένως να είχε κινηθεί άμεσα ή να είχε ζητήσει από το Ισραήλ να αναλάβει δράση. Αντιθέτως, φαίνεται να εκτιμά ότι μια συμφωνία θα μπορούσε να διασφαλίσει πιο αποτελεσματικά τον βασικό στόχο: να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικά όπλα και να αποδεχθεί αυστηρό καθεστώς επιθεωρήσεων.
Παρά ταύτα, παραμένει ασαφές ποιες είναι οι αμερικανικές «κόκκινες γραμμές». Επιδιώκεται απλώς η αποτροπή απόκτησης πυρηνικών όπλων ή και ο πλήρης τερματισμός του εμπλουτισμού ουρανίου; Στην ομιλία του για την Κατάσταση του Έθνους, ο Τραμπ δεν ζήτησε ρητώς τον μηδενισμό του εμπλουτισμού, ενώ αξιωματούχοι αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο περιορισμένου, «συμβολικού» εμπλουτισμού, ενδεχομένως για ιατρικούς σκοπούς.
Επιπλέον, τίθεται το ζήτημα των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων και της δράσης συμμάχων ή πληρεξουσίων της Τεχεράνης στην περιοχή. Οι εξελίξεις στη Συρία και τα πλήγματα που έχουν δεχθεί ιρανικοί σύμμαχοι μεταβάλλουν το περιφερειακό ισοζύγιο, χωρίς όμως να εξαλείφουν τις εντάσεις.
Κατά το CNN, η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ είναι επαρκής για να λειτουργήσει ως μήνυμα αποτροπής, αλλά πιθανόν όχι για να στηρίξει εκτεταμένη εκστρατεία εβδομάδων. Το ενδεχόμενο αλλαγής καθεστώτος θεωρείται μη ρεαλιστικό, ιδίως ελλείψει χερσαίων δυνάμεων. Μια παρατεταμένη επιχείρηση θα ενείχε τον κίνδυνο εμπλοκής σε νέο τέλμα, με σοβαρές πολιτικές και στρατηγικές συνέπειες.
Οι πιο ρεαλιστικές στρατιωτικές επιλογές παραπέμπουν, σύμφωνα με την ανάλυση, σε σύντομη και στοχευμένη επίδειξη ισχύος. Όμως και αυτή η επιλογή ενέχει ρίσκο: η περιορισμένη χρήση ισχύος θα μπορούσε να αναδείξει τα όρια της αμερικανικής βούλησης για σύγκρουση, επηρεάζοντας την αξιοπιστία της αποτροπής.
Το Ιράν θα μπορούσε να αντέξει περιορισμένα πλήγματα και να απαντήσει με ελεγχόμενα αντίποινα, εκτιμώντας ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί κλιμάκωση. Ταυτόχρονα, η παρατεταμένη ανάπτυξη δυνάμεων επιβαρύνει τους αμερικανικούς πόρους και την επιχειρησιακή ετοιμότητα. Ένα μεμονωμένο επιτυχές πλήγμα κατά αμερικανικού στόχου θα μπορούσε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις και να οδηγήσει σε σύγκρουση ευρύτερης κλίμακας.
Τελικά, χωρίς ταχεία διπλωματική συμφωνία, οι στρατιωτικές επιλογές της Ουάσιγκτον φαίνεται να περιορίζονται με την πάροδο του χρόνου. Μια σύντομη επίθεση δύσκολα θα εξάλειφε οριστικά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, ενώ θα μπορούσε να αποκαλύψει τα όρια της αμερικανικής στρατηγικής βούλησης. Για μια ήδη τεταμένη περιοχή, το διακύβευμα παραμένει εξαιρετικά υψηλό.