Η εικόνα της «γυναίκας με τα κόκκινα», που δέχεται σπρέι πιπεριού από αστυνομικό κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί το 2013, αποτέλεσε ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα της καταστολής στην Τουρκία. Η φωτογραφία, που κατέγραψε τη στιγμή χωρίς εμφανή πρόκληση, συνδέθηκε με το κύμα αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων που αμφισβήτησαν την εξουσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τότε πρωθυπουργού και νυν προέδρου.
Η γυναίκα της εικόνας ήταν η Τζεϊντά Σουνγκούρ, η οποία βρισκόταν στο πάρκο Γκεζί φορώντας το χαρακτηριστικό κόκκινο φόρεμα και κρατώντας λευκή τσάντα, όταν αστυνομικός την ψέκασε με χημικά. Το περιστατικό προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και έγινε σημείο αναφοράς για τη βίαιη αντιμετώπιση των διαδηλωτών.
Ο αστυνομικός κρίθηκε ένοχος το 2015 για εκ προθέσεως πρόκληση σωματικής βλάβης και επαγγελματικό παράπτωμα, καταδικάστηκε σε δύο δεκάμηνες ποινές φυλάκισης, ωστόσο αποφυλακίστηκε άμεσα λόγω «καλής διαγωγής». Παράλληλα, του επιβλήθηκε και μια ασυνήθιστη ποινή: να φυτεύσει 300 δέντρα και να επιβλέπει την ανάπτυξή τους για έξι μήνες, απόφαση που επικυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο.
Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η τιμωρία ήταν ανεπαρκής. Μετά από προσφυγή της Σουνγκούρ, οι δικαστές αποφάνθηκαν ότι η Τουρκία παραβίασε το Άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο απαγορεύει τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση.
Στο πλαίσιο της απόφασης, η Τουρκία υποχρεώθηκε να καταβάλει στη Σουνγκούρ αποζημίωση ύψους 11.900 ευρώ για ηθική βλάβη και δικαστικά έξοδα.
Οι διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί εξελίχθηκαν σε ένα από τα μεγαλύτερα κύματα κινητοποιήσεων στη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας, με περισσότερους από 3 εκατομμύρια πολίτες να συμμετέχουν σε διάστημα τριών εβδομάδων. Οι διαμαρτυρίες συνοδεύτηκαν από εκτεταμένη καταστολή, με τουλάχιστον οκτώ νεκρούς, περισσότερους από 8.000 τραυματίες και χιλιάδες συλλήψεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Σουνγκούρ είχε αρχικά κατηγορηθεί για «υποκίνηση σε ανυπακοή», ωστόσο οι κατηγορίες σε βάρος της αποσύρθηκαν λίγους μήνες αργότερα.
Η υπόθεση επανέρχεται στο προσκήνιο, αναδεικνύοντας ζητήματα λογοδοσίας και προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Τουρκία, περισσότερα από δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα.