Οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές στην Ουγγαρία χαρακτηρίζονται από αναλυτές και Ευρωπαίους αξιωματούχους ως μια καθοριστική στιγμή που θα κρίνει την ικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κυβερνάται και να λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις.
Μετά από 16 χρόνια κυριαρχίας του Βίκτορ Όρμπαν, η ΕΕ βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν εταίρο που έχει συστηματικά μπλοκάρει κοινές πολιτικές στην άμυνα, την ενέργεια και το μεταναστευτικό, προκαλώντας παράλυση στη λήψη αποφάσεων μέσω της χρήσης βέτο.
Η στρατηγική της παρεμπόδισης και το φαινόμενο Όρμπαν
Υπό την ηγεσία του Όρμπαν, η Ουγγαρία έχει ακολουθήσει μια μοναχική πορεία εντός της Ένωσης, αρνούμενη να συμμετάσχει στον κοινό μηχανισμό ασύλου και καθυστερώντας την ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία.
Η πιο πρόσφατη και ηχηρή σύγκρουση αφορά την άρνησή του να εγκρίνει το δάνειο ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία, παρά τις αρχικές υποσχέσεις, επικαλούμενος διαφορές με το Κίεβο για τον αγωγό Druzhba. Αυτή η στάση έχει αναγκάσει την ΕΕ να αναζητήσει «πρακτικές» λύσεις παράκαμψης, όπως οι διμερείς συμφωνίες μεταξύ των υπόλοιπων 26 μελών, προκειμένου να μην διακοπεί η χρηματοδότηση του ουκρανικού στρατού.
Η άνοδος του Πέτερ Μάγιαρ και η ελπίδα για αλλαγή
Το πολιτικό σκηνικό στην Ουγγαρία φαίνεται να μεταβάλλεται, καθώς το αντιπολιτευτικό κόμμα Tisza, υπό τον Πέτερ Μάγιαρ, προηγείται στις δημοσκοπήσεις με περίπου 10 ποσοστιαίες μονάδες έναντι του Fidesz. Ο Μάγιαρ υπόσχεται μια σαφή φιλοευρωπαϊκή στροφή, καταπολέμηση της διαφθοράς για την αποδέσμευση των παγωμένων ευρωπαϊκών κονδυλίων και μια πιο συνεργάσιμη στάση στο θέμα της Ουκρανίας.
Μια ενδεχόμενη νίκη του θα αποτελούσε ισχυρή ένεση αυτοπεποίθησης για τις φιλελεύθερες δυνάμεις της Ευρώπης, ανακόπτοντας το κύμα του δεξιού λαϊκισμού που απειλεί τις βασικές αξίες της Ένωσης.
Η επόμενη μέρα και οι θεσμικές προκλήσεις
Ακόμη και αν ο Όρμπαν ηττηθεί, η ΕΕ παραμένει ευάλωτη λόγω του κανόνα της ομοφωνίας, τον οποίο θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν άλλοι ηγέτες με παρόμοια ατζέντα, όπως ο Ρόμπερτ Φίτσο στη Σλοβακία. Η κρίση που προκάλεσε η Ουγγαρία λειτούργησε ως καταλύτης για την εξέλιξη της Ένωσης, αναγκάζοντάς την να γίνει πιο ευέλικτη και να υιοθετήσει ad hoc δομές για την επίλυση προβλημάτων.
Ωστόσο, η πραγματική θεσμική θωράκιση της Ευρώπης απέναντι στον «ερπυστικό αυταρχισμό» παραμένει το μεγάλο ζητούμενο, με τις κάλπες στη Βουδαπέστη να αποτελούν το πρώτο και σημαντικότερο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.